Haber was vanaf 1898 hoogleraar in de chemische technologie aan de Technische Hochschule te Karlsruhe en vanaf 1911-33 hoogleraar-directeur van het Kaiser Wilhelm Institut für Elektrochemie te Berlijn (1911-33).

Zijn onderzoekingen bewogen zich op het gebied van de elektrochemie, op dat van gasreacties en van reacties in vlammen. Beroemd is zijn ammoniak-synthese uit waterstof en stikstof onder hoge druk bij 400 oC, in tegenwoordigheid van een katalysator. Behalve de fysische chemie hebben ook de chemische technologie en de landbouw veel aan hem te danken.

In 1919 kreeg hij de Nobelprijs voor chemie.

Werken:

Thermodynamik technischer Gasreaktionen (1921)

Fünf Vorträge aus den Jahren 1920-23  (1924)

Fritz Haber met Albert Einstein