Cor Galis, de man die gedurende meer dan twintig jaar de VPRO-radio een eigen onvervreemdbare stem gaf, is dinsdag op 86-jarige  leeftijd overleden. Hij was al enige tijd ziek. Als omroeper was hij de laatste in Hilversum die dat woord de ouderwetse invulling gaf: hij riep om, met een  pregnant stemgeluid dat zich rechtstreeks tot de luisteraars richtte.

Na een groot aantal andere baantjes werkte Galis, die ook een veelgevraagd amateurtoneelspeler was geweest, tijdens de eerste naoorlogse jaren als programmeur bij de toenmalige concertzaal Tivoli in Utrecht. In  1954 vroeg de vrijzinnig-protestantse VPRO hem een propagandatournee te organiseren met de radiocabaretier Benny Vreden als voornaamste attractie. Galis drukte de kosten door advertenties te werven voor het programmaboekje, maakte een  eind aan het vaste optreden van  een dominee op zulke avonden en hield voortaan zelf het gebruikelijke propagandapraatje, met  als gevolg dat hij veel meer  nieuwe leden wierf. Daarop werd hij door de VPRO benoemd tot chef propaganda.

Pas toen hij vlak voor zijn pensioen stond, in 1974, werd zijn aanzienlijke stemgeluid ontdekt door programmamaker Peter Flik. Aanvankelijk liet Cor Galis zich vooral absurde teksten  in de mond leggen, die hij voorlas met ronkende plechtigheid en een spottende schallende lach: “En dan praat men wederom, van: niets gehoord zonet, of nooit en waarom of wat. En dat een radio zou zijn voor een geluid. Ha! Liever meubelstuk. En gelul van pas, nu wederom.”Daarnaast ging hij samen met Flik op pad voor het programma De Hoogwerkers, waarin hij onder de  naam Cornelis Interieur op omineuze toon giste naar de  karaktertrekken van degenen bij wie ze vanuit hun hoge positie door het raam keken. Gaandeweg wilden steeds meer VPRO-medewerkers hun programma’s voorzien van een  typische Galis-aankondiging: “Roel van Broekhoven op zoek naar de waarheid. In Suriname, haha! Suriname, dat is een  bedreven vrouwenhand onder een  overhemd, had het me maar gevraagd. Op zoek naar de waarheid! Had het me maar gevraagd, jongen! Maar in ernst, luisteraars, in de komende anderhalf uur volgt een  schaamteloze blik onder de rokken van moeder Suriname....”

Hoewel hij soms weigerde teksten voor te lezen die naar zijn  smaak te scherp of te scabreus waren, werd Galis’  omroeperpositie onaantastbaar.

Zelf genoot hij van zijn tweede leven. “Ik ben dol op ze, hoor”, zei hij al in  1980, “die rooie rotjongens van de VPRO.”