Galba kwam uit een aanzienlijk geslacht, bekleedde in 33  het consulaat en onderscheidde zich als stadhouder van verschillende provincies door dapperheid en onkreukbaarheid; van 60 af was hij stadhouder van een deel van Spanje. Reeds bij de dood van Caligula drongen zijn vrienden  er op aan, dat hij de troon in bezit zou nemen; maar hij bleef trouw aan Claudius en  genoot de gunst van  deze keizer. In 68 nodigde Julius Vindex, die zich in Gallië, zich tegen Nero verzette, hem uit zich in Nero’s plaats te stellen.

Galba trad echter alleen  als legaat van het  Romeinse volk en de senaat op en pas na  Nero’s dood ging hij uit Spanje  naar Rome, waar de pretorianen zich voor hem hadden verklaard en de senaat hem als keizer erkend had.

Zijn tactloosheid en zuinigheid brachten hem er toe het gewone geschenk, “donativum”, aan de soldaten te onthouden. Dit verwekt ontevredenheid.

In Germanië brak een oproer uit en  de muitende soldaten eisten dat de senaat een andere keizer zou kiezen. Galba meende het dreigend gevaar te kunnen afwenden door Piso Licinianus te adopteren en zo als zijn opvolger aan te wijzen. Otho, die zich hierdoor achteruitgezet gevoelde, bracht de pretorianen zonder moeite tot oproer en deed de keizer ombrengen, toen deze zich op het Forum vertoonde.