SEXTETO CANYENGUE

Lucho / Increase l EMl 7720-2. Cat. A

Het oeuvre van Astor Piazzolla is een schier onuitputtelijke bron van inspiratie voor musici. waarbij opvalt hoezeer muziekjournalisten trachten om deze belangrijke componist, die vanuit een tangotraditie de moderne muziek veran­derde, voor hun eigen karretje c.q. genre te spannen. Piazzolla als jazzcomponist, als moderne klassieke componist, als chan­sonnier, als minimalist: dat Piazzolla een veelzijdige, grensdoorbrekende musicus en componist is geweest, lijkt niet bij het journaille op te komen. Dus du moment dat het Nederlandse Sexteto Canyengue een klassieke Piazzolla neerzet, is dat aanleiding voor badinerende geluiden van een "jazz"-journalist. Smalend werd in een kwaliteitskrant gememoreerd dat het Sexteto in een klassieke ambiance optreedt: op stoeltjes achter de notenstandaard zittend, en tot overmaat van ramp, die noten spelend die in de partituur staan. Ach. zo heeft ook Piazzolla zelf wel eens optredens verzorgd...  Voor wie van goede muziek houdt, maakt het niet uit of de composities zittend of staand ten gehore worden gebracht. Sexteto Canyengue interpreteert de muziek van Piazzolla op een klassieke wijze. Op 'Fuga Y Misterio' is het net alsof Glenn Gould aanschuift.

Een prachtige compositie als Celos lijkt in han­den van Sexteto via Satie terug te voeren naar Bach. 'El Tango', met vocalen van Javier Fatta, bevat speelse verwijzingen naar diverse Piazzolla-composities, die schuil gaan achter een façade van macho-bravoure. Piazzolla schreef vooral hij de gedichten van Jorge Luis Borges, "zware stukken met een knipoog", en op dit album worden ze weergaloos uitgevoerd.