* 10.8.1827 Metschkau bij Striegau in Silezië - † 7.7.1900, Hamm.

Hij studeerde te Breslau in de rechts- en staatswetenschappen, was van 1858-'61 lid van het Huis der Afgevaardigden, werd in 1862 raadsheer in het Hof van Appel te Glogau, sloot zich als lid van de constituerende Noord Duitse Rijksdag in 1867 bij de nationaal liberale partij aan.

In februari 1871 werd hij Pruisisch gevolmachtigde bij de Bondsraad en ontving 22 januari 1872 zijn benoeming tot minister van Eredienst, Onderwijs en Geneeskunde.

In deze betrekking was hij een der felste strijders in de zogenaamde   Kulturkampf (de strijd tussen Kerk en Staat in Duitsland). Allereerst zette hij in 1872 de uitdrijving van de Jezuïeten uit Duitsland door. Hij bracht in het onderwijs, ook door beperking van de invloed der geestelijkheid, belangrijke wijzigingen. Zijn wetten betreffende de verhouding van de Staat tot de Kerk (de zogenaamde Meiwetten) verwekten een storm van verontwaardiging onder de Katholieke bevolking van Duitsland.

Daar ook de Orthodox Protestantse Partij haar rechten door zijn kerkelijke staatkundige wetten verkort achtten en de opvolger van Pius IX onderhandelingen met de Pruisische regering aanknoopte, vroeg FALK, die tevens in de veranderde binnenlandse politiek van Bismarck geen steun meer vond, zijn ontslag dat hij 14 juli 1879 kreeg.

Sedert 1873 weer lid van de Duitse Rijksdag en van het Pruisische Huis der Afgevaardigden, eindigde met zijn benoeming tot president van het gerechtshof te Hamm (30 januari 1882) zijn parlementaire loopbaan.