De beroemdste van de drie Dogen van Venetië, die deze geslachtsnaam droeg.

* ca. 1274 - ­† 1355 Venetië.

Hij was eerst kapitein van de Byzantijnse vloot en gouverneur van Kreta, behaalde later als hoofd van de troepen van de Republiek een schitterende overwinning io de koning van Hongarije, met de belegering van Zara, voorts was hij gezant te Avignon bij paus Innocentius VI, alsmede in Rome en Genua. Hij werd tot doge verkozen in 1354, als opvolger van Andrea Dandolo. Zijn bestuur begon met de nederlaag van de Venetiaanse vloot tegen de Genuezen bij Portologone. Dit wekte ontevredenheid bij de leden van de senaat . Faliero reageerde hierop door het sluiten van een verbond met de ‘popolari’; hij smeedde een samenzwering die ten doel had de macht van de senaat te vernietigen. Een der samen-gezworenen pleegde verraad. Falieri werd op 17 april 1355 onthoofd. De traditie in heeft in samenzweringen alleen de uiting van persoonlijk ressentiment en ambitie gezien (vooral Falieri’s woede over het feit dat een hem als echtgenoot door de jonge Venetiaan Michele Steno aangedane belediging niet behoorlijk door de Raad der Veertig bestraft was).

Het thema van Marino Falieri, zijn complot tegen de staat en zijn terechtstelling is door vele kunstenaars in woord (E.T. Hoffmann, Byron, Swinburne) en muziek (Donizetti, Schumann) behandeld.

LITT.: V. Lazzerini, M Faliero, La conigiure in: Nuovo Archivo Veneto (1897)

De executie van de Doge Marino Faliero - Schilderij van Eugène Delacroix