Uit de krant van 29 april 1993

Met de Pa­lestijnse  vrijheidsdroom  als drijfveer heeft de in Bagdad geboren Faisal al-Husseini op 52-jarige leeftijd het leiderschap van de Palestijnse delegatie naar het vredes-overleg met IsraëI op zich genomen. Voor de­ze wat stroeve Palestijn is dat de afsluiting van de strijd van het Husseini-geslacht tegen de terugkeer van de joden naar Erets-Israel, het land van Israël.

Vanaf de jaren dertig hebben de Husseini’s het spits afgebe­ten in de strijd tegen de zionis­tische onderneming in Palestina. Zij speelden een hoofdrol in de in 1931 begonnen Palestijnse onlusten in Palestina tegen de joodse immigratie. In het jood­se collectieve geheugen roept de naam Husseini herinnerin­gen op aan Faisals verre oom (neef van zijn grootvader), de mufti van Jeruzalem Haj Amin al-Husseini die in de Tweede wereldoorlog de kant van Adolf Hitler koos en door Berlijn was voorbestemd om een rol te Spe­len bij de uitroeiing van de jo­den in Palestina

Toen premier Yitzhak Rabin als Palmachofficier 45 jaar ge­leden bij Jeruzalem streed kwam Faisals vader Abdel Qader al-Husseini tijdens de be­roemde slag om de Kastel, een strategische positie nabij Jeru­zalem, om het leven.

De dood van deze door de Israëliërs gevreesde commandant van Pales­tijnse strijdgroepen was een van de beslissende momenten in Israëls onafhankelijkheidsoorlog. De Palestijnen verloren hun lei­der, de Israëliërs veroverden Je­ruzalem.

Na activiteit in de Palestijnse studentenbeweging  in  'Cairo werkte Husseini voor het PLO kantoor in Oost-Jeruzalem. In 1966 volgde hij een officiers­cursus van het Palestijnse bevrijdingsleger in Syrië. Na de zesdaagse oorlog in 1967 keer­de hij naar de toen door Israël bezette gebieden terug om zoals hij zei “ons land met het wapen in de hand te verdedi­gen". Zijn leiderschapsrol ont­leent hij niet alleen aan zijn afkomst maar ook aan het feit dat hij sedert 1967 wegens verzet tegen de bezetting 31 maanden in de Israëlische gevangenis heeft doorgebracht.

Een van de redenen van het uittreden van de Arbeidspartij uit de regering van nationale eenheid onder Likud-premier Yitzhak Shamir was diens wei­gering Husseini wegens diens Oost Jeruzalemse adres in de Pa­lestijnse delegatie naar het vre­desoverleg op te nemen. Sha­mir wilde daar niets van weten omdat dit zijns inziens onver­mijdelijk zou leiden tot het plaatsen van de kwestie Jeruzalem op de agenda van het vredesoverleg.

Rabin denkt daar anders over, Husseini heeft de afgelopen maanden in het grootste geheim niet alleen met minister van buitenlandse zaken Shimon Peres onderhandeld maar is zelfs volgens sterke geruchten in Jeruzalem enkele malen door Rabin zelf ontvangen. Er is goede rede om te veronderstellen dat er tijdens deze gesprekken ook gesproken is over de mogelijkheid hem aan het hoofd te plaatsen van de te vormen Palestijnse bestuursautonomie.

De Israëliërs weten heel precies dat ze te doen hebben met een Palestijnse persoonlijkheid die het vertrouwen van Arafat geniet en in de meeste gevallen ook precies de instructies uit het PLO hoofdkwartier in Tunis nakomt. Vanuit dat perspectief is Faisal al-Husseini een trait d’union tussen Israël en de PLO. De rugdekking van Yassar Arafat maakt Husseini tot de ‘sterke man’ in de Palestijnse delegatie.

Wegens zijn pragmatische benadering van het geschil met Israël, wegens zijn aanvaarding van de autonomie gedachte als tijdelijke oplossing voor overleg over de uiteindelijke status van de bezette gebieden heeft hij gevaarlijke vijanden in het Palestijnse afwijzingsfront. Voor Arafat en Rabin is Husseini een onontbeerlijk figuur in het vredesoverleg. Daarom wordt hij in het Orient House in Oost Jeruzalem, het onderkomen van de voorlopige Palestijnse regering, door gewapende Palestijnse lijfwacht bewaakt.