Faisal I

* Mekka 23.3.1883 - † Bern 8.9.1933.

Hij was de eerste koning van het in 1921 ontstane konink­rijk Irak. Hij was de derde zoon van Sjarif Hoesein van Mekka en verwierf in 1916 bekendheid als aanvoerder van het Arabische bedoeïenenleger dat met Britse hulp (Lawrence) tegen de Turken vocht. In oktober 1918 deed hij zijn intocht in Damascus. In juni van dat jaar had hij een ontmoeting met Chaim Weizmann, leider van de zionistische Organisatie, met wie hij in jan.1919 een overeenkomst sloot. De Arabieren zouden de joden als gasten ontvangen, mits deze laatsten niet zouden streven naar een onafhankelijke joodse staat. Begin 1919 kwam Faisal in Parijs om op de vredesconferentie het Arabische standpunt kenbaar te maken. Hij kamp­te van de aanvang af met Franse tegenstand. In juli 1919 proclameerde een nationalistisch congres in Da­mascus de onafhankelijkheid van Syrië met Faisal als koning. Een jaar later maakten Franse troepen hier­aan een einde en vluchtte Faisal het land uit. De Britten boden hem de kroon van Irak aan. Hij regeerde daar als constitutioneel vorst en beleefde nog net voor zijn overlijden dat het Britse mandaatbestuur werd opgeheven en Irak als onafhankelijke staat op 3 okt. 1932 lid werd van de Volkenbond. Hij stierf onver­wacht tijdens een Europese reis.

Faisal II – koning van Irak

* Bagdad 2.5.1935 - † aldaar 14.7.1958).

kleinzoon van Faisal I, volgde op vierjarige leeftijd zijn vader, koning Chazi, op, onder regentschap van zijn oom Abdoel llah. Op 2 mei 1953 aanvaardde hij zelf de uitoefening van de koninklijke macht. Hij stond geheel onder de invloed van zijn oom en van Iraks 'sterke man' Noeri as-Said. In juli 1958 verloren zij alle drie, tijdens de militaire staatsgreep van generaal Abdoel Karim Kassem, het leven. Irak werd toen een republiek.

Onder: Faisal II in gezelschap van Elisabeth II en Philip, Duke of Edinburgh (London 1956)