Right Said Fred, de band die Camp en Kwaliteit in balans kan houden. Living on a Dream, is uit en het album volgt in februari. Dat gaat waarschijnlijk Smashing heten. Het is een muzikale mix, met o.a. een reggae en een hip-hop nummer, dance tracks een croony liefdessong met als titel Brick by Brick.

Het wordt echt wicked, aldus spraakwaterval Richard Fasirbrass (37) “song per song is dit derde album het beste dar we tot nu toe hebben gemaakt.

Richard is de frontman met de glansfluwelen stem en de grijze droomogen. Hij is ook degene van wie je denkt dat hij Fred heet – maar dát is dus zijn broer, de tekstschrijver.

Jullie nieuwe single; Living on a Dream zou jullie beschrijven hoe jullie je voelen toen je pas beroemd waren?

Richard: Mm, in zekere zin. In de teksten beschrijft Fred de muziekindustrie als een buitenechtelijke verhouding met een minnares. Soms is het net wat je nodig hebt en soms vormt het een belasting.

Een andere track is méér autobiografisch getint. Die heet Ebery body Loves Me en wordt de tweede single. Het is een up-positive nummer en gaat over hoe we ons voorbije twee en een half jaar hebben gevoeld.

En war is dar fun, fun, fun?

Richard: Niet per se. Het was soms opwindend en soms banaal, maar hoe dan ook een geweldige leerervaring. Ik ben serieuzer geworden. Vroeger deed ik steeds raar en maf. Dat hou je echter geen vier jaar vol. Ik probeer nu meer mezelf te zijn.

Destijds zag iedereen jullie als een stelletje prettig gestoorden.

Richard: Yeah, dat is zo. Het imago van de band droeg er toe bij dat de mensen ons niet serieus namen. Ze zagen ons als drie rond hupsende knullen. Ik denk dat de meesten zelfs niet wisten dat we ons eigen materiaal schreven. Destijds zijn we niet zo goed gemarketed. We hadden moeten toeren en dat hebben we helaas niet gedaan. Anders waren we sneller artistiek gerijpt. Als je alleen maar promotie doet, groei je niet en leer je niets bij.

 Ons nieuwe album is echter heel vibrerend en up. Het klinkt arrogant, maar Blur is volgens mij de enige nieu­we Britse band die ons qua verbeeldingskracht

nog maar enigszins benadert. Zij putten ook uit heel diverse bronnen. Bij hen hoor je beetjes van The

Kinks, The Small Faces."

Hoe is jullie muziek geëvolueerd sinds Up, jullie eer­ste album?

Richard: "Ons nieuwe album klinkt als een natuurlijke evolutie ten opzichte van het eer­ste. Dus voor wie dat eerste heeft gekocht, heeft het zin om ook deze CD aan te schaffen. Ik moet toegeven dat we op ons tweede album, Sex and Travel enkele vergissingen hebben begaan. Deze keer hebben we beslist te co­producen. Het album is simpeler. We hebben ons dit keer niet suf gepiekerd. Als een track goed aanvoelde, hebben we geprobeerd het daar bij te laten."

Jullie willen serieus worden genomen. Je hebt tegenwoordig toch geen boodschap of zo?

Richard: "Nee. Jaren geleden antwoordde de filmacteur James Stewart op de vraag: wat maakt een film goed of slecht? "Een goede film bevat tenminste én ma­gisch moment", zei hij, "ook al duurt dat slechts twee seconden. Heb je er twee of drie, dan is het heel goed." Dat gaat ook op voor muziek. Sina­tra zegt: 'als er geen songs waren, zouden onze emoties hun koffers pak­ken en verdwijnen in de nacht.' Songs helpen je je emoties te uiten. Dat geldt zowel voor de muzikanten als voor het publiek. De enige boodschap die mu­ziek volgens mij kan hebben, is zoveel mogelijk van die magische momenten leve­ren."

Rond Right Said Fred hangt een sfeertje van stijl en mode.

Richard: "Is dat zo? Het is volgens mij een wijd ver­spreid misverstand dat mode belangrijk zou zijn. Het

volstaat om de film Prêt à Porter eens te bekijken - die vat die hele business mooi samen!

Stijl helpt vorm geven aan wat je doet Als Sinatra het podium op zou klimmen in een denim jack en jeans, zou dat niet werken. Het is de smoking die werkt. Maar aan de andere kant - toen wij de video Deeply Dippy hadden, sprak iedereen ons aan over de kleren die we droegen. Het is dus heel persoonlijk. Ik zou in elk geval niet zeg­gen dat wij stylish zijn. Wat we wel hebben is pazzazlots of it!"

Wat jullie doen is toch ook ironisch?

Richard: "Jawel, we steken de draak met dingen. Wat dat betreft heeft ons nieuwe nummer Everybody Loves Me veel gemeen met I’m too sexy. Het is een soort van satirische blik op de platenbusiness. Maar het ironische aan ons heeft vooral met ons uiterlijk te maken. Als ik eruit zou zien als Brad Pitt, Rob (de gitarist) als River Phoenix en Fred als Tom Cruise, zouden opvallende kleren niet hoeven. Dan zouden we gewoon rondlopen in een jeans en T-shirt en er bedwelmend uitzien. Maar als je een banaal uiterlijk hebt zoals wij, dan kunnen kleren je nét dat bijzondere geven."

Wat zijn je achtergonden?

Richard: "Fred en ik zijn opgegroeid op het platteland, in Sussex. Pa was drukken Ma was huisvrouw. Ooit had ze de aspiratie om danseres en zangeres te worden, maar haar plannen werden gedwarsboomd door de oor­log. Thuis leidden wij een middle;midd!e cklass bestaan. Ik heb slechts een middelmatige opleiding. Hetzelfde geldt voor Fred en Rob. Midden jaren zeventig begon­nen we met spelen. Fred en ik zijn pas van huis weggegaan toen we achter in de twintig waren. We waren thuis veel te gelukkig om alleen te gaan wonen. Als tieners waren Fred en ik niet zo close. We kregen pas later een hechte band."

Moet je opkomen voor de rechten van homo's of volstaat het voor een gay artist om gewoon jezelf en een goede entertainer te zijn?

Richard: "Het rare is - vanaf het moment dat je een po­dium opklimt, bedenken mensen allerlei verontschuldi­gingen voor je. Als ik mijn brood zou verdienen in een schrijnwerkerij en me zou gedragen zoals ik nu doe, dan zouden mensen niet altijd zo aardig zijn. Vroeger werd in Engeland de term 'gay' niet gebruikt - als ie­mand homoseksueel was, dan zeiden ze: 'He is musical' (lacht). Als je artiest bent, dan hoort het er zo'n beetje bij: 'Don 't worry about Terry, he's miusical!'

Ik ben heel erg voor de homorechten - ik betaal dezelfde belastingen als Fred en Rob, maar voor de wet ben ik niet hun gelijke. Dat is niet fair. Alleen ik hou niet van gepreek. Homo-activisten hangen me op dezelfde ma­nier de keel uit als fundamentalisten.

Ik denk dat je leeft door het voorbeeld dat je geeft. Je verandert de mening van anderen niet door tegen hen te roepen. Wel door zo eerbaar mogelijk proberen te leven, hoe ouderwets dat ook klinkt."

Hoe ziet je privé-leven er momenteel uit?

Richard: "Mijn privé leven is op dit moment bevredigender dan het ooit is geweest. De man met wie ik sa­menleef en ik zijn nu al weer dertien jaar samen. We maken nog steeds af en toe ruzie en zoals iedereen heb­ben we onze goede en slechte dagen, maar de basis is nu veel steviger dan daarvoor. Als je twintig jaar bent ge­trouwd en dan iemand anders ontmoet, zijn die eerste twintig jaar nog steeds deel van je. Deze relatie is een groot emotioneel engagement. Dat laat je niet zomaar los."