* Garderen 6.7.1851 - † 21.12.1931.

Nederlands rechtsgeleerde en staatsman, was van 1880 tot 1921 hoogleraar aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, daarna lid van de Raad van State. Zijn publicaties bewogen zich op bijna het gehele terrein van het recht. Op strafrechtelijk gebied verdedigde hij strenge vergeldingsleer in zijn ’Schuld en Straf’ bepleitte hij de wederinvoering van de doodstraf en bestreed de voorwaardelijke veroordeling. Op kerkrechtelijk terrein is belangrijk zijn ‘Het reglement van ’52, Historisch-juridische studie over het hervormde Kerkbestuur. Door zijn taai vasthouden aan de beginselen van Groen van Prinsteren geraakte hij in de Anti-Revolutionaire Partij steeds meer in de positie van een isolement.

Werken: De leer der souvereiniteit (1878; diss.) Het Goddelijke karakter van het recht (1880); Het reglement ’52 (1888-1893); Mozaïsch en Rom. Recht (1880); Schuld en Straf (1900); Sociale vraagsstukken (1905); De Doodstraf (1906); Staatsrecht en politiek (2dln. 1909); verzekeringsdwang (1909); Armenzorg (1912); Voorwaardelijke veroordeling (1914); De Christelijke staat (1915); Democratie en diplomatie (1920)