of (Gr.) Evagrios Pontikos

* Pontus, in Klein-Azië 346 - † Egypte 399,

Hij werd door Gregorius van Nazianze diaken gewijd en verwierf grote bekendheid als predikant te Constantinopel. In 382 vertrok hij naar de Nitrische woestijn in Libië. Hier bracht hij de rest van zijn leven door onder de monniken als leerling en vriend van de heilige Macarius van Egypte. Vanaf 553 is hij vaak veroordeeld om origenistische standpunten. Hij is de eerste monnik die veel heeft geschreven. Door de invloed die zijn geschriften hadden o.a. op Palladius, Cassianus, Dionysius de Areopagiet en Maximus de belijder, is hij een van de centrale figuren geworden in de traditie van het geestelijk leven. Zijn Griekse literaire nalatenschap is wegens de veroordelingen verloren gegaan; slechts moeizaam worden zijn geschriften weer herontdekt in oosterse vertalingen, zodat wij nog steeds van fragmentarische overblijfselen afhankelijk zijn.

Uitgave: I. MUYLDERMANS, Evagriana syriaca (1952); A. GUILAUMONT, Les 'Kephalaia gnostica d'Évagre le Pontique... (1962).