Hij was lid van de augustijner eremieten, werd in 1407 bisschop van Siena en in 1408 kardinaal. Op 3 maart 1431 werd hij tot opvolger gekozen van Martinus V. Hij trad zeer tactloos op tegenover het Concilie van Konstanz dat hij in juli 1431 bijeenriep, in dec. 1431 weer ophief, in dec. 1433 toch erkende en in sept. 1437 overplaatste naar Ferrara (z Concilie van Basel). Op het onder zijn leiding voortgezette concilie te Florence wist hij de eenheid met de Grieken te herstellen (6 juli 1439). Om zich tegenover de tegenpaus van Basel, Felix V, te handhaven, sloot hij concordaten met Frankrijk (z Pragmatieke sanctie) en met Duitse vorsten (de zgn. Mainzer Akzeptation).