* Heidelberg 4.2.1871 – † Berlijn 28.2.1925.

Aanvankelijk was hij zadelmaker, maar wijdde zich sedert 1893 uitsluitend aan de socialistische beweging. In 1912 kwam hij in de Rijksdag, in 1913 werd hij, als opvolger van Bebel, voorzitter van de partij. Op 9 nov. 1918 nam hij van prins Max von Baden het rijkskanselierschap over en in febr. 1919 koos de in Weimar samengekomen Nationale Vergadering hem tot voorlopig Rijkspresident. In okt. 1922 besloot de Rijksdag, met het oog op Duitslands situatie, zijn presidentschap tot juni 1925 te verlengen zonder dat er verkiezingen werden gehouden. Ebert heeft zijn moeilijk ambt met grote waardigheid vervuld. Hij stond herhaaldelijk aan felle aanvallen bloot van uiterst rechts en uiterst links, maar hij genoot veler vertrouwen.

WERK: Schriften, Aufzeichnungen, Reden (2 dln., 1926); Kämpfe und Ziele (1927).