(Hebr. knecht des Heren)

Een veelomstreden term die voorkomt in de zgn. Deuterojesaja (Jes. 40-66). Soms wordt met Ebed Jahwe een enkele figuur aangeduid (Jes. 42,6; 49,5), soms wordt de term toegepast op Israël zelf (41,8; 42,19). Onder hen die hem voor een enkele figuur houden, is veel verschil van mening: de Ebed Jahwe is de profeet zelf, of Zerubbabel, of Jeremia, of Mozes, of Mesullam (Jes. 42,19), of de traditionele opvatting, de Messias. De vraag is nog steeds niet opgelost. De godsdiensthistorische school wees naar de oude Babylonische mythologieën, waar sprake is van een stervende en opstaande god (Tammoez) en meende in de Ebed Jahwe een parallel te zien. Dat Jesaja aan een Messiaanse figuur dacht, in de zin van een komende verlosser in welke gedaante dan ook, is het meest waarschijnlijke. Deze interpretatie komt in ieder geval in Hand. 8,34 en in de rooms-katholieke traditie voor.