Stralend verscheen Ruth Eastwood onlangs aan de arm van haar zoon Clint op de avond van de Oscaruitreiking. Omdat Clint inmiddels zelf ook al 64 jaar is, hadden veel mensen zich nooit afgevraagd of zijn moeder nog leefde. Zelf houdt hij er niet zo van over zijn privé-leven te praten en zijn moeder is al helemaal niet het type dat zoiets overal rondbazuint. Toch was ze bijzonder trots die avond, vooral toen haar zoon een Oscar kreeg voor de film Unforgiven waarin hij speelde en die hij regisseerde, Lachend vertelde Ruth aan enkele journalisten dat ze zelf ook een rolletje had gespeeld in deze film, een gedeelte dat er jammer genoeg op het laatste moment uit was geknipt. Ze bracht een dag door op de set, voor een scène waarin verschillende mensen, waaronder zijzelf, op de trein moesten stappen. Het stukje werd maar liefst acht keer gefilmd voordat Clint tevreden was. Toen de film helemaal klaar was, werd het er echter uitgeknipt.

"Hij heeft zijn excuses aangeboden," zei Ruth vrolijk. "Hij zei dat de film te lang was en er toch iets uitgeknipt moest worden."

ledereen kon op die bewuste avond zien dat moeder Ruth en zoon Eastwood heel erg op elkaar gesteld zijn. Toen Clints derde vrouw, Frances Fisher, vorig jaar dan ook van een dochtertje beviel, vernoemde hij zijn kind ook naar zijn moeder: Francesca Ruth.

Clint heeft altijd veel bewondering gehad voor zowel zijn vader als zijn moeder: "Ik kan me niet herinneren dat we vroeger arm waren of honger hadden. Mijn ouders hebben ongetwijfeld veel zorgen gehad, maar mijn zus en ik hebben daar nooit iets van gemerkt. Als ik terugkijk, denk ik dat mijn ouders erg slim zijn geweest; mijn vader wist altijd weer een baantje te vinden, terwijl er zoveel mensen waren die in die tijd werk zochten."

Met hoeveel respect Clint ook praat over zijn ouders, hij vertelt weinig over de invloed die zijn moeder op zijn leven heeft gehad. "we maakten samen muziek, zij had een stapel jazzplaten die we steeds draaiden en zij was degene die me piano leerde spelen."

Zijn vader, dat steekt hij niet onder stoelen of banken, heeft hem echter gevormd tot wat hij is: een man die graag veel en hard werkt. "Mijn vader was een man... een man die zijn hele leven heeft geploeterd. Hij wilde alles aanpakken, ook al was hij voor een veel betere baan opgeleid. Hij heeft een zwaar leven gehad. Maar hij had een geweldig gevoelvoor humor, het was een goede vent."

Dat zijn vader in 1970 overleed, heeft hem bijzonder veel pijn gedaan. Juist de jaren voor zijn dood zagen ze elkaar vaker. "Nu heb ik er spijt van, spijt dat ik niet nog meer tijd met hem heb doorgebracht." Hij heeft zich voorgenomen die fout in elk geval niet met zijn moeder te maken. Samen met haar dochter Jean, Clints enige zus, bezoekt Ruth Clint vaak op de set. Ze is bovendien regelmatig te vinden in zijn huis in Carmel, het plaatsje waar Clint burgemeester is geweest.

Al direct na zijn geboorte was mijn zoon een ster," heeft Ruth Eastwood eens gezegd over haar zoon. Clint kwam op 31 mei 1930 ter wereld, in de crisisjaren van Amerika. Voor deze moeilijke en arme tijd was Clint een uitzonderlijk zware baby; hij woog bijna tien pond. Omdat het de grootste baby in het ziekenhuis was, kwamen nieuwsgierige bezoekers steeds naar hem kijken. Ruth liet haar kind dan niet zonder trots zien. En tot op de dag van vandaag vertelt ze graag hoe haar zoon toen al in de schijnwerpers stond.

Clint groeide op in tien verschillende plaatsen in Amerika en bezocht acht verschillende lagere scholen. Zijn vader, die eigenlijk accountant was, reisde overal naar toe om werk te vinden. Dat was niet gemakkelijk in die tijd; de werkloosheid was enorm.

"We leefden bijna niet in huizen," zei Clint eens. "Het enige wat ik me uit mijn jeugd herinner, was de auto. We zaten altijd maar in de auto. We hebben een keer zevenhonderd kilometer gereden, zodat mijn vader bij een benzinepomp kon werken. Het was de enige baan die er te vinden was." Clints moeder heeft altijd met lede ogen aangezien wat voor invloed deze manier van leven op haar zoon had.

Omdat hij steeds het nieuwe kind in de straat en op school was, vond hij maar moeilijk aansluiting. Tegen de tijd dat hij vriendjes had gemaakt, vertrokken ze alweer.

Niet lang geleden zei Clint daarover: "Ik had nooit het veilige gevoel dat een kind waarschijnlijk nodig heeft. Ik voelde me altijd een buitenstaander en mijn moeder begreep dat." Toen haar man eindelijk een vaste baan vond in Oakland, zag Ruth haar zoon helemaal opbloeien. Ze was blij toen hij haar vertelde dat hij zich, op de middelbare school, bij een toneelgroep had aangesloten. "Ik dacht dat het voor hem een goede manier zou zijn om zich te uiten. Zo zou hij zijn verlegenheid kunnen bestrijden."

Ze miste echter bijna zijn debuut toen Clint samen met een vriend de nacht vóór de première besloot niet op te treden. Toch overwon hij zijn plankenkoorts de volgende dag, om na de première te zweren dat hij nooit acteur zou worden. Op zijn vijftiende besloot Clint de wijde wereld in te trekken. Ruth herinnert zich: "Hij pakte een tas, kuste me gedag en vertrok. Hij was altijd al een einzelgänger en hij was toen vastbesloten ook het leven van een individualist te leiden."

Clint werkte hier en daar, trok van stad naar stad en besloot op zijn eenentwintigste verjaardag pas weer naar huis te gaan. Daar vond hij een oproep voor het leger, waarvoor hij zich meldde. In dienst, waar hij kennis maakte met acteurs en muzikanten, kreeg hij pas echt interesse voor het vak.

Hij speelde af en toe een rolletje totdat hij, hij was toen al achterin de dertig, doorbrak.

Dat Clint zo vaak het sterke, stille type speelt op het witte doek, verbaast Ruth geenszins: "Ik zag dat altijd al in hem," beweert ze met trots. "Clint praat weinig, hij is eigenlijk heel verlegen."