*Nérac, Gascogne, 7.8.1881 – † Algiers 24.12.1942

In 1932 werd hij vice-admiraal, in 1937 chef van de marinestaf en in 1939 admiraal (de eerste die Frankrijk sedert 1870 kende).

In de Frans-Britse coalitie kreeg hij een rang die vergelijkbaar was met die van de First Sea Lord en voerde hij het bevel over de Franse vloot. Afkeer van het parlementarisme en van Groot-Brittannië deden hem na Frankrijks ineenstorting aansluiting zoeken bij maarschalk Philippe Pétain, die hem als minister van Marine in zijn capitulatieregering opnam. Tijdens het Vichy-bewind ontwikkelde hij zich spoedig tot tweede man, trad vanaf febr. 1941 als vice-premier en minister van Buiten- en Binnenlandse zaken en (sinds aug. 1941) van Defensie op en werd tot Pétains opvolger aangewezen. In april 1942 moest hij echter voor Laval wijken, maar hij bleef opperbevelhebber van de strijdkrachten. Vaststaat dat hij contacten onderhield met Leahy, de Amerikaanse vertegenwoordiger in Vichy. Toch schijnt zijn aanwezigheid in Algiers op het moment dat de geallieerden in Noord-Afrika landden (nov. 1942) toeval te zijn geweest. Het contact dat tussen hem en generaal Eisenhower tot stand kwam, ging van de Amerikanen uit. Dankzij het bevel van Darlan aan de Fransen het vuren te staken, werden de geallieerde landingen ten slotte een succes. Darlan trad vervolgens uit eigen beweging als Hoge Commissaris voor Noord-Afrika op, maar werd reeds in december vermoord door een jonge Gaullist.

Eerste rij: Phlippe Pétain (links), Amiral Darlan (midden), Pierre Laval (rechts).