* Parijs 25.12.1824 - † Parijs 24.3.1911

Hij studeerde rechten aan de Sorbonne en bezocht de École des Chartes, waar hij in 1846 het diploma van "archiviste paléographe" verwierf; in 1847 werd hij doctor in de rechtsgeleerdheid en in 1850 in de letteren.

Daarna was hij vele jaren advocaat in Parijs, tot hij in 1877 tot lid van het Hof van Cassatie benoemd werd, hetgeen hij bleef tot 1899.

Met Ed. Laboulaye, E. de Roziere en C. Ginoulhiac bracht hij de methode van de Duitse historische school in de Franse rechtswetenschap, die het orgaan vond in de door hen in 1855 opgerichte Revue historique de droit français et étranger.

Uit zijn talrijke bijdragen blijkt zijn universele rechtshistorische kennis,