Pseudoniem van Félix Rubén García Sarmiento
* Metapa 18.1.1867 – † León 6.2.1916

Hij was een groot vernieuwer van de Spaanse dichtkunst. Zelf beïnvloed door de Franse Parnassiens en de symbolisten, vooral merkbaar in de bundel Azul (1888), zeer gevoelig voor ritme en metriek, beschikkend over een grote woordenschat, heeft hij een zeer persoonlijk oeuvre opgebouwd.

Hij heeft ook zeer fraai proza geschreven, o.a. in Los Raros (1893), waarin hij persoonlijkheden uit zijn Parijse tijd beschrijft en zijn letterkundige idealen ontwikkelt, die ook in Prosas profanas (1896) zijn te vinden.

De bundel Cantos de vida y esperanza (1905) geeft uiting aan zijn filosofische ideeën en aan zijn afkeer van het Amerikaanse imperialisme. Slauerhoff en Hendrik de Vries vertaalden gedichten van hem.

WERK: (o.a.): Epístolas y poemas (1885); Abrojos (1887); Rimas (1888); España contemporánea (1901); Peregrinaciones (1901); Oda a Mitre (1906); El canto errante (1907); Poema del otoño y otros poemas (1910); La vida de R. Darío, escrita por él mismo (1914); Canto a la Argentina y otros poemas (1914).