* Kanegem 4.6.1933

Kardinaal, aartsbisschop van Mechelen-Brussel en voorzitter van de bisschoppenconferentie van België.

Godfried was de oudste in een gezin van zes kinderen, zoon van een dorpsonderwijzer, koos op 17-jarige leeftijd voor het seminarie, studeerde theologie en filosofie te Leuven en vervolgens vijf jaar theologie aan de Gregoriana in Rome.

Hij werd in 1957 priester gewijd en promoveerde in 1961 tot doctor in de godgeleerdheid te Leuven. In 1959 werd hij geestelijk leider en hoogleraar liturgie en sacramentenleer aan het grootseminarie te Brugge en in 1969 kreeg hij tevens een leeropdracht aan de faculteit der godgeleerdheid van de Leuvense universiteit.

In 1977 werd hij tot bisschop van Antwerpen benoemd, als opvolger van Mgr. J. Daem, de eerste bisschop van het nieuw opgerichte bisdom Antwerpen. In dec. 1979 volgde, in opvolging van kardinaal Leo Jozef Suenens, zijn benoeming tot 19de aartsbisschop van Mechelen-Brussel, waar hij op 4 januari 1980 werd geïnstalleerd. Zijn kenspreuk als bisschop is: Apparuit humanitas Dei nostri (Verschenen is de menslievendheid van onze God – Titus 3,4). Op 2 februari 1983 werd hij tot kardinaal benoemd.

In 15 september 1980 werd hij tevens Vicaris van de Belgische Strijdkrachten en in 1987 bisschop van het legerbisdom.

In 1980 werd Danneels door Johannes Paulus II samen met kardinaal Willebrands aangesteld als vicevoorzitter van de bijzondere Nederlandse synode te Rome, speciaal belegd voor de bisschoppen van Nederland, waar de Kerk te kampen had met polarisatie en een zware gezagscrisis. Danneels bemiddelende rol leverde hem zowel in Rome als in Nederland respect en waardering op. Vijf jaar later benoemde de paus hem tot relator van de bijzondere synode, ter opvolging van het Tweede Vaticaans Concilie dat twintig jaar eerder had plaatsgevonden. Samen met de Duitse prelaat Walter Kasper stelde hij de eindtekst op, waarin voor het eerst het woord communio voorkwam en die op grote consensus kon rekenen. Mede hieraan dankt Danneels zijn reputatie als ‘verzoener’.

In 1985 werd hij tot Europees vertegenwoordiger van de permanente synoderaad gekozen. Van 1990 tot 1999 was Danneels voorzitter van de internationale katholieke vredesbeweging Pax Christi. Danneels is Europees co-voorzitter van de WCRP (World Conference on Religion and Peace).

Danneels speelde een actieve rol bij de liturgische vernieuwing na het Tweede Vaticaans Concilie. Door zijn pastorale brieven (die twee keer per jaar in grote oplage verschijnen), zijn brochures en radio-uitzendingen, werd hij bekend bij een breed publiek. In 1995 werd een videoproductie gerealiseerd op basis van zijn paasboodschap: Afscheid nemen. Leven met onmacht. In 1998 volgde een tweede videoproductie op basis van de brochure Vergeten en vergeven.

Op 2 sept. 2002 verleende de theologische faculteit van de Universiteit van Tilburg Danneels een eredoctoraat in de godgeleerdheid vanwege zijn verdiensten op het vlak van pastoraat en spiritualiteit. In maart 2003 werd Danneels een eredoctoraat toegekend door de Georgetown University, Washington D.C, "voor het feit dat hij zijn stem krachtig laat weerklinken om zowel individuen als instellingen op te roepen de ethische dimensie niet uit het oog te verliezen in het wetenschappelijk onderzoek en in het handelen in de complexe samenleving." Eind 2003 kozen Canvas, dagblad De Standaard en Radio 1 Danneels als de meest markante persoonlijkheid tot Castar van dat jaar.

    WERK: Mariaverering voor deze tijd (1975); Geloofsboek (1987; met andere Belgische bisschoppen); Maria en de nieuwe evangelisatie (1988); Het gezin: licht en schaduw (1989); Jeugd: stroom en tegenstroom (1989); Gods goede woord voor het gezin (1991); Woorden van leven (1992); De menslievendheid van God (1994); Waken en bidden (1997); ook een groot aantal korte bijdragen in Een woord bij..., brochurereeks van het aartsbisdom (1981–).