* 7.10.1967 Warmsveld

Het geslaagde meisje uit het Zwitserleven-spotje die nu een verloederde vamp speelt in 'No Trains No Planes' van Jos Stelling

Door Dana Linssen maart 1999
Ze moet wel een heerlijk leven hebben, want ze is pas eenendertig en rijdt nu al in haar open sportwagen een Zwitserleven binnen, iets wat vroeger alleen was voorbehouden aan pensioengerechtigde arrivées als Kees Brosse. Ellen ten Damme zou de ster kunnen zijn die het reclamespotje van de verzekeringsmaat- schappij ons voorspiegelt, ware het niet dat zij nog veel te onrustig is om op haar lauweren te ros- ten. "Ik heb veel ideeën en die moeten allemaal een plaatsje krijgen", verklaarde ze onlangs tegen het glossy damesblad Avant Garde. En dat doet ze. Ze is zangeres, muzikante en actrice, nu eens blond, dan weer donker (haar natuurlijke haarkleur), af en toe in de bioscoop in een dramatische, vaker op de televisie (Koos Tak, Jiskefet, Baantjer) in een komische rol. Soms in Nederland, meestal in Amerika (Hometown, 1995) en Duitsland (Die Musterknaben, 1996), waar zij inmiddels een veelgevraagde actrice is.

Landelijke bekendheid verwierf Ten Damme als Joosje, in een karakteristieke domme blondjesrol in de televisieserie Pleidooi ( 1992-1994), maar toen had ze haar eerste Gouden Kalf al gewonnen voor haar debuut in Paul Ruvens De Tranen van Maria Machita(1991). Haar eerste filmoptreden was evenwel in Honneponnetje (1988), waarvoor de toenmalige studente aan de Amsterdamse Academie voor Kleinkunst, nadat ze voor de hoofdrol was gepasseerd de titel- song 'Trust in a feeling' mocht inzingen.

Dat heen en weer laveren tussen zingen en acteren is de rode draad van haar carrière, waarvan de derde pijler door haar status als sekssymbool wordt gevormd. Op een website met 'famous & attractive women' prijkt zij naast uiteenlopende jongensdromen als Sandra Bullock, Natasha Henstridge en Alicia Silverstone. 'Dammen' was lange tijd schooljongens-slang voor wat de lezertjes van het jongensblad Webberin hun fantasieën met haar wilden doen. Storend vindt ze het niet: "Mannen zijn manipuleerbaar. Ze denken: 0, dat is een onschuldig meisje. Er bestaan helemaal geen onschuldige meisjes," zoals ze in Vrij Nederland zei.

Haar rol als de verloederde vamp Paula in Jos Stellings No Trains No Planes maakte van Ten Damme een echte poldercelebrity, met televisie-interviews en coverfoto's en opgemerkt door 'de bladen'. Nuchter gaat ze daarna weer over tot de orde van de dag.

Optreden met de voormalige punkband Sovjet Sex bijvoorbeeld, waarin ze naast schilder Peter Klashorst en de broertjes Ploeg tekeer gaat als een geboren podiumbeest. Of de zoveelste aantrekkelijke Renee, Dede, Maro of Debbie gestalte gevend in The Best Thing in Live (1992, Ruven), Wildgroei (1994, Frouke Fokkema) of Allstars (1996,.Jean van der Velde). De camera houdt van haar en haar blauwe ogen die je nooit helemaal aankijken houden van jou.

Ellen ten Damme deed in maart 2005 mee aan het Duitse songfestival met het nummer ‘Plattgeliebt’

Ich greif zum Telefon
Ruf an im Pentagon
Mein Mann kann nicht kommen
Mit seinen weichen Knien
Macht Euren Scheiss-Krieg ohne ihn
Ich hab ihn plattgeliebt
Glücklich und matt
Dass er keine Kraft mehr
Zum Aufstehen hat
Er kriegt die Stiefel nicht mehr an
Nicht fürn Irak und nicht fürn Iran
Oh, oh - oh, oh
Plattgeliebt mit seinen weichen Knien
Oh, oh - oh, oh
Macht Euren Scheiss-Krieg ohne ihn
Ey Schwestern, nehmt Euch wieder mal vor
Make love, not war
Und wenn einer doch mal hingehen will
Dann kommt der sexuelle Overkill
Auf die Matratze
Am Tag einhundert Mal
Das ist ja wohl besser als fundamental
Für religiösen Wahn und George W.'s Kohlen
Wird keiner meinen Süssen aus'm Bett rausholen
Oh, oh - oh, oh
Plattgeliebt mit seinen weichen Knien
Oh, oh - oh, oh
Macht Euren Scheiss-Krieg ohne ihn
Oh, oh - oh, oh
Für Euer Drecks-Militär
Oh, oh - oh, oh
Geb ich meinen Mann nicht mehr her
                                                              (tekst en muziek: Udo Lindenberg)

Ellen ten Damme en Roeland Fernhout - Man en vrouw in Blackwater Fever