Engelse begrip, herkomst maar onzekere afleiding is een van de vele modewoorden, waarmee in de loop van de tijden een fat is aangeduid, en hoewel reeds ten tijden van Byron in zwang, in Schotland zelfs al in de 18de eeuw, is het taaier van leven gebleken dan de meeste. Brummell, die trouwens steeds betiteld werd met het 17de-eeuwse Beau, was een dandy van het Johnnie-Walker, type. Maar de klassieke dandy, die men vindt afgebeeld in de karikaturen van John Leech, had bakkebaarden, droeg, uit vrees zijn figuur onvoordelig te doen uitkomen, nooit een huissleutel in zijn broekzak en verving in zijn spreken de klank r door een w.

Ca 1880 was het type totaal verouderd en kwamen de woorden masher en swell in zwang. Inmiddels hadden Franse schrijvers als Baudelaire het, met wijzigingen, overgenomen en wijsgerig "verdiept", in dier voege, dat zij, hoe fel ook bewogen, steeds streefden naar uiterlijke onaandoenlijkheid en, indien mogelijk, ook naar innerlijke.

LITT. : T. Barbey d'Aurevilfy, Du dandyome et de G. Brummel (Paris 1845, herdr. 1887); J. Boulenger, Sous Louis Philippe, les dandys (1907, herdr. 1932); L. Melville, The beaux of the Regency (2 dln, London 1908); C. Jerrold, The beaux and the dandies (New York 1910); G. Koehler, Der Dandysmus im franz. Roman des XIX. ]ahrh., diss. Halle (1911); M. Scot, Filosolia dello snob (Roma 1913); E. Raynaud, Baudelaire et la religion du dandysme (Paris 1918) J. Boulenger, Monsieur ou le professeur du snobisme (Paris 1924); M. Lecomte, Le prince des dandys, le comte d'Orsay (Paris. 1928); A. Ferran, L'esthélique de Baudelaire  ; E. Creed, Le dandysme de J. Barbey d'Aurevilly, diss. Paris (1938).