* Fontainebleau 1.11.1661 – † Courcelles-le-Roy in Berry 6.12.1725

Hij was leerling van de Jezuïet Delarue, studeert vervolgens rechten, wordt verliefd op de actrice Thérèse Lenoir de la Thorillière (1682 - † 21.5.1725).

Hij schaakt haar en trouwt met haar; samen komen zij bijde Comédie Française (1685).

Hij is een goed acteur hewel hij zich niet geheel op zijn plaats voeltin dat milieu; schijf ook zelf blijspelen, ca vijftig, die vrijwel aalle succes hebben. Langzamerhand wordt de band met het toneel losser. zijn vroegere leermeester brengt hem terug tot het geloof.

In 1718 verlaat hij de Comédie en verbrandt zijn nog niet gespeelde stukken en zijn handschriften. Op zijn landgoed Courcelles-le-Roy vertaalt hij psalmen, schrijft een bijbels treurspel, die overigens niet bewaard zijn.

Zijn blijspelen zijn wat oppervlakkig, de dialoog is vlot, de karaktertekening zwak; als zedenschildering van zijn tijd zijn ze nog interessant, maar het is niet het beste deel van de maatschappij dat in zijn stukken leeft. Vaak benut hij handig het actuele feit: hij schrijft een stuk, gehaald uit de roman Le Diable boiteux van Lesage die opgang maakt, over de Gazettes, la Désolation des Joueuses, (1687) naar aanleiding van maatregelen tegen de speelwoede, e.a. 

Bibl.: Van D.'s ca 50 stukken is het bekendste: Le chevalier à la mode (1687); enkele andere: Le Notaire obligeant ou les fonds perdus (1685); La désolation des joueuses (1687); La maison de campagne (1688); L'été des coquette. (1690); Les Bourgeoises à la mode (1692); La loterie (1697) ; Le Mari retrouvé (1698); Les Bourgeoises de qualité (1700); Le Galant jardinier (1704); Les Agioteurs (1710); OEuvres (1710, in 8 dln); 4de dr. 1742 (8 dln, 52 stukken); 1760 (in 12 dln).