Ze was te zien in de Nederlandse speelfilms Amsterdamned' en 'Voor een verloren soldaat' en in de televisieseries 'Help', 'We zijn weer thuis,' '12 Steden 13 Ongelukken' en 'Toen was geluk heel gewoon'. Maar echt bekend werd Tatum Dagelet (22) pas door haar rol van de Brutale Isolde in 'Fort Alpha', een jongerenserie die twee seizoenen door de TROS werd uitgezonden.

Nu heeft ze samen met haar Fort Alpha-maatje Jennifer de Jong een eigen jongerenprogramma bij SBS 6, 'Brutale Meiden'. "De kracht van het programma is dat we onszelf blijven."

Ze slaat haar handen voor haar gezicht en begint te giechelen als ik haar vraag wat ze van 'Over de R000ie' vindt, ,,'t Is van SBS 6, dus misschien mag ik het niet zeggen, maar ik vind het een walgelijk programma", fluistert ze, "Het is gewoon vulgair, Zo willen wij het niet. In ons programma pakken we de zaken subtiel aan, met een knipoog, en niet van: 'Ga jij maar met je blote voeten in de hondenkak staan', 'Wij', dat zijn Tatum Dagelet en haar Fort Alpha-maatje Jennifer de Jong. En 'ons programma' is 'Brutale Meiden',

"De titel is het enige dat we niet zelf hebben bedacht; die komt van SBS 6. Wij zijn gewoon onszelf en zeggen wat we denken en wat andere mensen misschien niet durven te vragen of te zeggen. Wedoen dingen die andere mensen niet durven. Daarom heet het 'Brutale Meiden' Hoe brutaal is brutaal?

,Je kijkt hoever je kunt gaan. Wij zijn bijvoorbeeld naar de uitreiking van de Rembrandt Awards gegaan. ]Jennifer had geen kaartje en ik wel. Zij gaat dan lekker brutaal voor de ingang staan en aan bekende Nederlanders vragen of ze misschien een kaartje voor haar hebben. Uiteindelijk is ze er mooi wel ingekomen. We zijn ook naar de persconferentie van een nieuwe film met val Kilmer geweest. Niet omdat we iets over de film wilden weten, maar omdat we wilden proberen een 'date' met Val Kilmer te krijgen. Dat is trouwens niet gelukt."

Durf je voor de camera meer dan in het dagelijks leven?

Op de een of andere manier geeft de camera je wel een bepaald soort macht. Als ik op straat aan André van Duin vraag waar hij mee bezig is, zal hij gewoon doorlopen. Maar als er een camera bij staat, geeft hij vast wel antwoord. Op dat moment heb je een soort machtspositie en daar maken we natuurlijk ook gebruik van. Ik denk dat ik over het algemeen wel even veel durf mét als zónder camera. Dat is juist de kracht van ons programma, dat we onszelf blijven. We zetten geen type neer."

Wat voor type ben je

Begint te lachen: Ik ben heel stil, ha ha. Nee, dat is zo moeilijk om van jezelf te zeggen..."

Lijk je op Isolde, de rol die je in 'Fort AIpha' speelde?

Ja, daar heb ik heel veel van mezelf in gestopt. Alleen is zij naïever, ik ben wat nuchterder. Maar ik ben ook lekker wild en impulsief. Sommige mensen vinden mij niet te peilen. Die denken dat ik een soort show geef. Omdat ik ervan houd om geintjes te maken en lol te trappen, denken sommigen dat ik een masker voor heb, maar dat is niet zo. Zo bén ik gewoon. En af en toe ben ik hartstikke chagrijnig, of ben ik de hele dag stil omdat ik moe ben. Verder heb ik het liefst de hele dag mensen om me heen. Ik doe graag leuke dingen met vriendinnetjes. Ik winkel heel veel. maar ik vind mijn familie ook erg belangrijk. Ik heb een twee jaar oudere zus, een halfzusje van elf, een halfbroertje van vijf en sinds kort heb ik er nog een halfbroertje bij, die is nul. Dat zijn de kinderen van mijn vader. Als ik tijd heb pas ik op. Maar ik wil wel graag dat ze me als zus zien en niet gewoon als een oppas.

 Jouw vader is de acteur Hans Dogelet. Hoe is je relatie met hem?

"Ik zie hem niet zo vaak. want we hebben het allebei erg druk. Hij heeft natuurlijk ook een heel nieuw gezin en net weer een baby op z'n 52^ste. Dat is voor hem allemaal heel hectisch. Weet je, het is heel raar, maar ik heb het gevoel dat hij mij helemaal niet kent. Het is alsof hij een heel ander beeld van mij heeft dan hoe ik in werkelijkheid ben. Dat komt, denk ik, doordat hij mijn opvoeding grotendeels niet heeft meegemaakt. Mijn ouders zijn nooit getrouwd geweest. dat was destijds niet in, maar ze woonden wel samen. Toen ik vier was, is hij ergens anders gaan wonen. Op mijn zevende was het definitief over tussen mijn ouders. Ik heb het idee dat hij denkt dat ik niet serieus over dingen nadenk, alsof ik heel naïef ben. Ik zou wel eens een goed gesprek met hem willen hebben, maar het komt er eigenlijk nooit van."

Hoe is de relatie met je moeder?

"Wel goed, maar ik zie haar ook niet zo Vaak. Aan de ene kant vind ik dat wel jammer, maar we hebben allebei onze eigen dingen. Ik vind het wellekker zo, want ik voel me ook niet verplicht om bij m'n moeder te gaan eten, of om haar op te bellen. Als we elkaar met familiedagen of verjaardagen zien, is het wel weer gezellig. Sinds een jaar bel ik haar ook als ik problemen heb. Dat was vroeger nooit zo, maar toen woonde ik nog bij haar. Dan houd je meer dingen geheim en bespreek je problemen liever met vriendinnen. Het is nu meer een gelijkwaardige relatie."

Toen je negen was begon je met toneel. Heeft je vader je gestimuleerd?

Doordat mijn vader acteur is, ken je het wereldje en krijg je ook interesses in die richting. Maar hij heeft mij absoluut niet gestimuleerd; hij heeft me er eerder voor gewaarschuwd. Hij heeft me bijvoorbeeld de toneelschool afgeraden. Hij had iets van: 'als je actrice wilt worden, ben je er altijd afhankelijk van of je gevraagd wordt. Je hebt kans dat je periodes niets te doen hebt, je hebt veel concurrentie.

 

Je bent nooit zeker van je werk en daarom is het verstandig om te gaan studeren.' En dat heb ik ook altijd in mijn achterhoofd gehouden. Maar hij heeft me altijd vrijgelaten in de keuzes die ik wilde maken.

Mijn moeder vond acteren wel wat voor mij, maar ze zat er ook niet achteraan. Aan de ene kant is dat wel prettig geweest, maar aan de andere kant had ik toch graag een klein duwtje in de rug gehad. Ik heb bijvoorbeeld op pianoles gezeten, maar na een jaar was ik er weer vanaf. Dan is het toch handig om ouders te hebben die zeggen: 'jij gaat elke week naar pianoles en je gaat keihard studeren.' Dan had ik nu fantastisch piano kunnen spelen. Als ik nu mijn halfbroertje en -zusje zie: die zitten op tennis, op celloles, op pianoles en die kunnen het allemaal hartstikke goed. Ze studeren elke dag, maar hun moeder zit wel naast de piano om te kijken of het goed gaat. Dat heb ik toch wel een beetje gemist.

Op een gegeven moment ben je fotografie gaan studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Heb je dat afgemaakt?

Nee, dat heb ik een jaar gedaan. Ik had al een cursus gevolgd en toen ik met die studie begon, was ik qua techniek al verder dan de rest van de klas. Dus ik dacht dat ik er mijn best niet voor hoefde te doen. Daardoor raakte ik juist achter. En ik vond de leraren daar vrééééselijk..

Het is een kunstacademie en die docenten gingen me vertellen wat kunst was. Ik kon daar gewoon niet mee omgaan. ledereen moet zelf zijn eigen beeld over kunst ontwikkelen; dat kan je niet opgelegd worden. En toen kwam 'Fort Alpha' toevallig op m'n weg. Omdat ik die studie toch al niet zo leuk vond, ben ik maar gestopt."

Je zei net dat je vader denkt dat je niet serieus bent en niet na denkt. Hou je je bezig met wat er zich in de wereld afspeelt?

Ik houd me helemaal niet bezig met politiek en ik lees ook de krant bijna niet meer. Ik snap er ook geen bal van. Als ik iets hoor over minister Sorgdrager of weet ik veel wie, denk ik: wie is dat nou weer? Het interesseert me ook niet echt. Ik kijk wel eens naar het nieuws en in grote lijnen weet ik wel wat er zich afspeelt. Ik kan geen oplossing bedenken voor de problemen en ik kan er ook niet goed over nadenken; daar zijn al die ministers voor. Ik ben altijd heel veel met mensen bezig. Ik vind het leuk om te proberen mensen te analyseren. Het interesseert me hoe mensen nadenken, hoe hun gedachtegang gaat. waarom ze zo denken en hoe ze dat naar buiten brengen. Eigenlijk had ik psycholoog willen worden."

Wanneer bedacht je dat, dat je psycholoog zou willen worden?

Ze schiet in de lach: "Nu. Ik wil elke dag iets anders worden.

Wat wilde je gisteren worden?

 

Gisteren bedacht ik me ineens dat ik volgend jaar alleen maar productie wil doen. Nee hoor, het is niet zo dat ik elke dag iets anders wil, maar af en toe kom je van die leuke beroepen tegen. Mijn liefste wens is altijd geweest om een jeugdprogramma te maken. In principe zijn we daar nu mee bezig, dus ik heb wel iets bereikt wat ik altijd al wilde. In de toekomst wil ik ook graag programma's blijven maken. Ik hoef het niet altijd te presenteren, maar ik vind het heel leuk om dingen te bedenken en ideeën uit te werken. En ik wil graag een kind. Op mijn 28^ste zou ik graag een kind hebben. Ik wil dan wel blijven werken. Mijn moeder heeft haar baan opgezegd toen ze kinderen kreeg en is nooit meer aan het werk gegaan. Dat is een fout die zij in haar leven heeft gemaakt en die fout wil ik niet maken."