Duitstalig schrijver van joods-Spaanse afkomst,

* Rustschuk, Bulgarije, 25.7.1905 – Zürich 14.8.1993.

Hij woonde 1911–1913 in Manchester, 1913–1916 in Wenen, 1916–1921 in Zürich, 1921–1924 in Frankfurt, waar hij zijn gymnasiumdiploma behaalde. Vervolgens studeerde hij natuurwetenschappen in Wenen (tot aan zijn promotie in 1929). Sindsdien is hij als vertaler en schrijver actief. Hij emigreerde in 1938 naar Engeland. Zijn eerste en tot dusver enige roman, Die Blendung (begonnen 1929, verschenen 1935; Ned. vert.: Het martyrium, 1967), kreeg pas in de jaren zestig ruimere aandacht en maakte hem beroemd. Thema zijn achtergrond en aard van macht en fascisme, waarop hij ook in zijn filosofisch-psychologische studie Masse und Macht (1960) inging. Naast andere essays schreef Canetti reisverhalen en – pessimistische – toneelstukken, waarin een nauwkeurig weergegeven realiteit ad absurdum gevoerd wordt. Die gerettete Zunge. Geschichte einer Jugend (1977; Ned. vert.: De behouden tong, 1978), Die Fackel im Ohr. Lebensgeschichte 1921–1931 (1980) en Das Augenspiel. Lebensgeschichte 1931–1937 (1985), zijn boeiende autobiografieën. Veel van zijn werk is in het Nederlands vertaald. In 1981 kreeg hij de Nobelprijs voor literatuur.

WERK: (behalve de genoemde): Toneel: Die Hochzeit (1932); Komödie der Eitelkeit (1950); Die Befristeten (1956). – Essays: Aufzeichnungen I, 1942–1948 (1965); Die Stimmen von Marrakesh (1968; tevens reisverhaal); Alle vergeudete Verehrung. Aufzeichnungen II, 1949–1960 (1970); Macht und Überleben (1972); Die gespaltene Zukunft (1972); Die Provinz des Menschen. Aufzeichnungen 1942–1972 (1973); Der Ohrenzeuge. Fünfzig Charaktere (1974); Das Gewissen der Worte (1975); Das Geheimherz der Uhr. Aufzeichnungen 1973–1985 (1987); Nachträge aus Hampstead (1994).