1993   THE YOUNG AMERICANS

Vroeger was alles beter. Toen waren kinderen nog onschuldig en hadden criminelen respect voor hun medemens. Deze dubieus nostalgische maatschappijvisie is de brandstof van de Engelse misdaadfilm The Young Americans (1993), die duidelijk wil maken dat de wereld zich in een neerwaartse spiraal bevindt.

Het pessimisme is begrijpelijk, maar de bron van al het kwaad die regisseur en scenarioschrijver Danny Cannon aanwijst, is aanvechtbaar. Volgens Cannon is het gif van onze maatschappij namelijk het Amerikaans imperialisme. De Verenigde Staten hebben niet alleen wolkenkrabbers, hotdogs en afstandbedieningen, maar ook hun keiharde misdadigers naar Europa geëxporteerd, zegt een Engelse politieman in de film.

De verpersoonlijking van het kwaad in The Young Americans is een Amerikaanse drugshandelaar, die in Londen onzekere tieners rekruteert door hen geld en status aan te bieden in ruil voor hand- en spandiensten. Deze slechterik krijgt een tegenpool in de persoon van een rechtschapen en door de wol geverfde Amerikaanse politieman (Harvey Keitel), die door Scotland Yard is aangetrokken. Met gekwelde blik aanschouwt Keitel de duistere stegen waar jongeren drugs aan het spuiten zijn, om later peinzend over de grijze Thames uit te kijken. De stad is niet meer de oude, is de duidelijke strekking, alsof ze haar onschuld niet al veel eerder had verloren. Daarnaast speelt een generatieconflict tussen de misdadigers van de oude stempel en de nieuwe lichting, waarbij regisseur Danny Cannon duidelijk sympathie toont voor eerstgenoemde. Werd men vroeger nog 'eervol' misdaadkoning door afpersing, nu denken de jongeren snel te scoren met het handelen in crack, waarbij erecodes en de regels van het vak met voeten worden getreden. De Engelse regisseur Danny Cannon was nog maar 25 jaar toen hij debuteerde met The Young Americans, waarna hij de grote oversteek waagde naar het zo vermaledijde Amerika om nota bene de Sylvester Stallone-fIlm Judge Dredd en het vervolg in een horrorreeks I Still Know What You Did Last Summer te regisseren. Lekker incorrecte pulp, precies de films die in The Young Americans wordt aangehaald als fout voorbeeld voor de jeugd.

1995   JUDGE DREDD

In Judge Dredd is Sylvester Stallone een kloon. Hij is niet helemaal goed gelukt. De linkerkant van zijn gezicht is een beetje verzakt, zijn ogen en mondhoeken hangen naar beneden en hij komt maar moeilijk uit zijn woorden. “I am the law", zegt hij, maar hij spreekt low uit alsof het een woord is waar je extra lang op moet kauwen. Twee minuten later heeft hij zeven mensen gedood, want hij is 'Street Judge' - een soort superrechter die bevoegd is iemand standrechtelijk te executeren. En dat doet Stallone graag.

De film speelt in het 'derde millennium'. Door het onherbergzame klimaat zijn tientallen miljoenen mensen bij elkaar gekropen in Mega Cities die te kampen hebben met veel zinloos geweld. Om daar iets aan te doen, zijn er Judges benoemd, een woord dat ook in de ondertiteling onvertaald blijft.

Het fijne van films met Stallone is datje ze niet hoeft te zien om te weten waar ze over gaan, want ze worden altijd volgens hetzelfde recept gebakken. Stallone is geen kwaaie jongen maar er wordt hem onrecht aangedaan.

Dat moet hij dan rechtzetten. Hij doet dat niet volgens het poldermodel, nee, hij grijpt naar de wapens (Rambo), gebruikt zijn vuisten (Rocky) of allebei (Judge Dredd). De sterke tegenstander staat even op voorsprong, tot de Grote Confrontatie. Dan wint Stallone.

In dit geval wordt Stallone valselijk beschuldigd van moord. Dat moet recht geschoten worden. Om de monotomie te doorbreken is Stallone gekoppeld aan de komische acteur Rob Schoeider. Die praat doorlopend in grappen. Stallone schijnt het daar niet helemaal mee eens te zijn geweest. In ieder geval kregen hij en regisseur Danny Caonon zo'n ruzie, dat Cannon zwoor nooit meer een film met 'een superster' te maken.

Judge Dredd is geïnspireerd op de gelijknamige strip van John Wagner en Alan Grant. Dat heeft veel invloed gehad op de aankleding. Vooral de gevechtsoutfit van Dredd, een pak dat is ontworpen door de Italiaan Gianni Versace, is bewonderenswaardig. Wie van kostuumdrama's houdt moet dan ook zeker kijken.