* Florence 4.7.1895 – Saint-Tropez 31.5.1971.,

Hij begon in 1919 te schilderen; te Parijs leerde hij het vak en, in de atmosfeer van het kubisme, won hij zijn eerste inzichten. Uit die jaren dateren zijn eerste doeken die zeer uitgebalanceerd en wel berekend zijn, doch voor de schilder vooral waardevol zijn geweest als experimenten onderging invloeden van tijdgenoten als Carlo Carrà en Fernand Léger, van de kubisten en van de Egyptische schilderkunst die hij in het Louvre zag. In 1928 ontdekte hij in de Villa Giulia in Rome de Etruskische kunst; sedertdien maakte hij zich los van alle vroegere invloeden en vond zijn eigen stijl, die bewust archaïserend is en herinnert aan de schilderingen van de oude Etrusken. Zijn figuren, vooral vrouwen, zijn sterk gestileerd; hij gebruikte voornamelijk lichte kleuren: grijzen, witten en lichtbruinen en werkte in frescotechniek op linnen.

In 1933 maakte hij zijn eerste muurschildering, in het Palazzo dell' Arte te Mi- laan. Het werk is sindsdien vernietigd. In 1937 volgde zijn grote fresco in het Volkenbondspaleis te Geneve; de laatste grote muurschildering, een vlak van 300 m², in het Palazzo Liviano van de universiteit te Padua, dateert uit 1939/40. Scdcrt- dicn hecft Campigli vooral schildcrijen in klein formaat gemaakt, en zich op de illustratie van boeken toegelegd. Hij leeft thans te Milaan.

Campigli's kunst zoekt de uitbeelding van het lyrische gevoel van de kuns!enaar in een uiterst spaarzame vormentaal. De schilder is wars van het uitbeelden der individuele vormen, hij zoekt voor elk ding een teken, een soort van hiëroglyphe. Deze tekens rangschikt hij in het vlak, met een volmaakt gevoel voor orde en archi tectuur. Deze architectonische geest van zijn kunst maakt Campigli tot een wandschilder, tot een der moderne meesters, die de muurschilderkunst tot nieuw leven heeft gewekt. Zijn wandschilderingen, en ook zijn losse schilderijen, zijn niet belast met de poging, de lectuur in haar individuele verschijning weer te geven: Cámpigli zoekt het type. Zijn wezens en figuren zijn steeds onpersoonlijk, haast onbeweeglijk en zij lijken tijdloos. De wereld, die Campigli schept, schijnt aan geen tijd gebonden. In zijn werk verlangt hij te kunnen "vluchten uit de realiteit". Aan de moderne kunst is dit streven naar algemene, eeuwige waarden en vormen niet vreemd; Campigli weet het op zeer persoonlijke manier tot een eigen stijl te maken.

Bibl.: Van C.'s hand zijn illustraties voor de volgende bocken verschenen: II Milione van Marco Polo (Milano 1942, 30 litho's) ; Liricbe di Saffo (Venezia 1944, 12 litho's) ; Les poésjes de Verlaine (Milano 1945, 10 litho's); II lamento del gabelliere van R. Carrieri (Milano 1945, 10 litho's). Campigli is bezig met de illustraties voor M. Proust's A l'ombre des jeunes filles en fleurs. Zijn werk is het eerst in Parijs (Galerie Hucher) in 1929 ten toon gesteld; veel tentoonstellingcn in verscheidene steden volgden; in Nederland werd zijn werk in 1938 (gal. Huffa) en in 1946 (Stedelijk Muscum) geëxposeerd. Op de Hicnnale 1948 te Venetië werd hem een belangrijke plaats onder de voornaamste ltaliaansc schilders toegekend.

Boven:

'Het toilet', een werk uit de beginperiode van Massimo Campigli (1924; Rijksmuseum Krolier-Muller. Otterlo).

Hieronder: 'Vrouwen aan het strand' (1935; Stedelijk Museum. Amsterdam). een doek uit de periode waarin Campigli zijn onmiskenbaar eigen stijl gevonden heeft.

Boven, vrouwen aan het strand (1935) Stedelijk <useum Amsterdam

Links: Het toilet een werk uit zijn beginperiode

Rechts: de onderwijzeres.