* New Zealand

This talented director got his first world-wide attention for his British TV fare, including "Reilly: Ace of Spies," starring a dashing Sam Neill (1984) and the much-touted series "Edge of Darkness" (1986), an elaborately conceived thriller which depicted murder and high-ranking corruption. Born in New Zealand, Campbell moved to England in 1966 and trained as a cameraman before making his directing debut with the erotic thriller THE SEX THIEF (1974). After the equally naughty HER FAMILY JEWELS (1975), Campbell made his producing debut with BLACK JOY (1977) and SCUM (1980).

For British TV, Campbell helmed the police series "Bergerac" (1982), "Reilly: Ace of Spies," the premiere episode of the popular "Edge of Darkness" (1986), and "Charlie" (1987). Arguably, it was the critical and popular success of "Edge of Darkness" which paved the way for Campbell's cross-over to American thrillers like CRIMINAL LAW (1989), starring Kevin Bacon and Gary Oldman, and DEFENSELESS (1991), with Barbara Hershey and Sam Shepard. These two modest suspense films rested heavily on their actors, in sharp contrast to Campbell's 1994 effort NO ESCAPE. A futuristic Ray Liotta vehicle, produced by Gale Anne Hurd, it was a departure into the action adventure genre for Campbell. With his background in action, he was chosen to direct GOLDENEYE (1995), the 17th JAMES BOND film, and the first to star Pierce Brosnan.

Campbell's talents for TV have not been overlooked in the States: he has directed the detective thriller CAST A DEADLY SPELL (HBO, 1991) and two 1993 episodes of the NBC police drama "Homicide: Life on the Street."

Filmografie Martin Campbell als regisseur

1974   THE SEX THIEF       

1975   HER FAMILY JEWELS

als producent

1977   BLACK JOY    

1980   SCUM  associate 

en wederom als regisseur

1989   CRIMINAL LAW        

1991   DEFENSELESS

1992   CAST A DEADLY SPELL

De weigering om te accepteren dat de wereld alleen maar bestaat uit wat we zien, heeft geleid tot de meest krankzinnige hersenspinsels. Necronomicon, Boek der Doden, is er zo één. Geestesvader en griezelschrijver H.P. Lovecraft heeft vele beschrijvingen gegeven van dit fictieve 'verboden boek' dat zou zijn geschreven door een gekke Arabier. Bij opening zouden er demonen vrijkomen die, zoals Lovecraft schreef in The Dunwich Horror (1928), al eeuwenlang leven "not in the spaces we know, but between them. They walk serene and primal, undimensioned and to us unseen."

Ook in de film Cast a Deadly Spell (1991) duikt het boek op, potsierlijk uitgevoerd met een vervaarlijk uitziend monster op de cover. De film speelt handig in op onze behoefte aan een parallelle wereld die nu eens niet het domein van de mens is, maar van wezens van dubieus allooi die machtiger zijn dan wij. Het idee dat de hele wereld naar de klote kan gaan door een handjevol demonen, of in het sf-genre buitenaardse wezens of meteorieten,  die onze planeet als een ashoop achterlaten, spreekt nog altijd tot de verbeelding. Sidderen willen we, vrezen voor de apocalyps, om daarna in te zien dat de wereld toch best wel mooi is. 

Echt diepgravend is dit echter niet uitgewerkt in het voor tv gemaakte Cast a Deadly Spell van regisseur Martin Campbell (James Bonds Golden Eye), dat poogt een kruising te zijn tussen een hardboiled detective en een horrorfilm. De gegroefde acteur Fred Ward speelt de snedige speurneus,  Philip Lovecraft, met sigaret drankprobleem en gleufhoed, Die anno 1948 de opdracht krijgt om de gestolen Necronomicon terug te brengen naar een excentrieke boekenverzamelaar. En passant belandt hij in bed met een sensuele nachtclubzangeres (Julianne Moore met een dichtgeplamuurde gezicht) en ontmoet hij nog wat zombies, eenhoorns en gremlins.

Geen enkel personage vindt het vreemd dat Los Angeles vol zit met deze onalledaagse creaturen, of stoort zich eraan dat alle bewoners zich bezig houden met witte en zwarte magie. De privé-detective is de enige die weigert om zich in te laten met hekserij, wat, zo moeten we uit de film begrijpen, een daad van verzet en integriteit is. Cast a Deadly Spell hinkt hierdoor op twee gedachten: het geloof in het bovennatuurlijke wordt voorgesteld als een zwakte, terwijl de film tegelijkertijd de fantasie de vrije loop wil laten.

2000   VERTICAL LIMIT      

Met: Chris O'Donnell, Bill Paxton, Robin Tunney, Scott Glenn, Izabella Scorupco, Temuera Morrison, Stuart Wilson.

Vertical Limit laat er al in de eerste minuten geen twijfel over bestaan dat deze op de hoogste toppen van de K2 gesitueerde actiefilm emotionele mokerslagen wil uitdelen. Nadat Peter Garrett (Chris O'Donnell) en zijn zuster Annie (Robin Tunney) elkaar na de dood van hun vader bij een klimongeluk jarenlang niet hebben gezien, worden ze in het alpinistenbasiskamp bij de een na hoogste top ter wereld onverwachts verenigd. Actiespecialist Martin Campbell, die eerder The Mask of Zorro en de James Bondfilm Golden Bye regisseerde, benutte deze extreme locatie voor een op voorspelbaar Amerikaanse leest geschoeid familiedrama. De reddingsexpeditie die broer Peter voor zijn ambitieuze zus op poten zet, wordt gevormd door het gebruikelijke stelletje ongeregeld dat voor geld of uit andere motieven bereid is met gevaarlijke explosieven en in een race tegen de klok zijn leven te wagen. Door snelle parallelmontages van de verschillende klimteams die de strijd met sneeuw, lawines en steile hellingen aangaan af te wisselen met de doodstrijd van de in een ijsspelonk gevangen Annie en de opportunistische miljonair Elliot Vaughn (Bill Paxton) verliest de film geen moment aan spanning. Maar dat was de makers waarschijnlijk nog niet genoeg. Als om elke herinnering aan de simpelweg K2 genoemde en door gebrek aan actie weinig I succesvolle bergbeklimmerfilm weg te vagen, wordt de toeschouwer adrenalinestoot na adrenalinestoot toegediend. De vraag of de alpinisten hun missie zullen volbrengen wordt dan al spoedig overschaduwd door die naar hoeveel explosies en valpar- tijen een mens kan verdragen. Dat er gepoogd is om elk bijna-ongeluk ook nog eens van een psychologische component te voorzien, is op merkelijk voor een standaard Hollywoodfilm, maar beslist te veel van het goede.

1994   NO ESCAPE   

1995   GOLDENEYE  

1998   THE MASK OF ZERO          

Regie: Maftin :ampbell. Met: Antonio Banderas, Anthony Hopkins, Catherine Zeta-Jones, Stuart Wilson, Matt Letscher, Maury Chaykin, Tony Amendola, Pedro Armendariz.  

In de eerste verfilming van Zorro's Heldendaden, The mark of Zorro (1920) met Douglas Fairbanks als de vurige wreker, is zijn verschijning mooi verwoord: 'Plots, vanuit het mysterie van het onbekende duikt een gemaskerde ruiter op.' In de nieuwste versie, The mask of Zorro, is zijn tactiek ongewijzigd: hij overrompelt de vijand en verleidt de kijker. Zorro heeft niets van zijn vurigheid verloren, wat vooral te danken is aan de oogopslag van Antonio Banderas, die natuurlijk geknipt is voor de rol van de Mexicaanse charmeur. En hij voegt iets nieuws toe aan het gezicht van Zorro: een ironisch opgetrokken mondhoek.

Ook valt ergens halverwege de film het woord 'schijnromantiek', uitgesproken, door Zorro zelf in een subtiel onder onsje met het publiek, wat tekenend is voor de milde zelfspot van de film. 

Schijnromantiek is inderdaad het juiste woord voor Zorro's levenswandel. Regisseur Martin Campbell, die eerder de James Bond-film Golden Eye maakte, heeft dit onderkend, en besloot te recht daar dan maar flink mee uit te pakken. Zorro' s heldendaden en romantische escapades hebben niets aan glans verloren, ook al is het genre, de 'swashbuckler', ondertussen behoorlijk achterhaald. Zorro is een personage uit vervlogen tijden, waarin piraten werden gespeeld door Errol Flynn, en ridders werden opgevoerd als redders der mensheid.Die mensheid komt er in The mask of Zorro nogal bekaaid van af, want het onderdrukte volk waar Zorro zijn leven voor in de waagschaal stelt, wordt vooral gebruikt als decor. Bij het aanzien van de mijnwerkers die massaal in kooien worden opgesloten moet onze held wel even slikken, maar de rest van de film wordt hij vooral in beslag genomen door persoonlijke vetes met Spaanse machthebbers. 

Een vondst is het om twee Zorro's op te voeren, de oude die het voor gezien houdt (gespeeld door Anthony Hopkins, die in het echte leven heeft aangekondigd te stoppen met acteren), en zijn leerling, een ruwe bandiet die zint op wraak. De metamorfose die zich voltrekt tijdens de overdracht van  het Masker en de bijbehorende vaardigheden geeft de Zorro's de nodige dynamiek, waardoor voorkomen wordt dat de film verzandt in halfbakken nostalgie. De vaart van de film wordt gewaarborgd door een plot vol intriges rondom een gestolen dochter en een getergde ziel.De grootste kracht ontleent de film aan het bespelen van een eeuwenoude menselijke behoefte: we willen graag kijken naar iemand die goed in zijn vel zit, in de hoop dat wij ons kunnen warmen aan zijn zonnestralen. En Zorro voelt zich lekker. Zijn cape wappert, zijn zwaard blinkt, zijn Ieren laarzen knisperen en zijn ogen fonkelen. Je zou bijna in hem gaan geloven, ook al weten wij allen dat Zorro's zon alleen in de bioscoop' schijnt.