* 10.7.1921 Berlare

Paul Cammermans is vrijdagnacht op 77-jarige leeftijd overleden in zijn woonplaats Zemst bij Mechelen. Hij werd in Nederland bekend toen hij in de jaren zestig verbonden was aan de Nederlandse Comedie en hier ook veel tv-rollen speelde. Sinds de jaren zeventig werkte hij weer voornamelijk in Vlaanderen.

Cammermans werd in 1961, toen hij bij de Nederlandse Comedie debuteerde in De getatoueerde roos van Tennessee Williams, met open armen ontvangen. Onder een evenwichtig ogend oppervlak kon het bij hem donderen en bliksemen dat het een aard had, en van dat type acteur waren er in Nederland niet veel.

Dimitri Frenkel Frank, destijds toneel-medewerker bij de Te legraaf, noemde hem dan ook 'een theatrale buit van belang'.

Na die eerste gastrol tekende hij een vast engagement dat vijf seizoenen duurde. In die tijd speelde hij niet alleen een groot aantal klassieke rollen, maar ook verleende hij authentieke spanning aan de Nederlandse oer opvoeringen van De dans van de reiger en Vrijdag van Hugo Claus.

Zijn veelzijdigheid had veel te maken met het feit, dat hij was begonnen als koorzanger bij het Brusselse volkstheater Folies Bergères en daarna, op aandringen van de regisseur, naar de toneelklas van het conservatorium ging.

Hij werkte bij de twee grote, Vlaamse toneelgezelschappen, in Antwerpen en Brussel, en trok in 1955 naar het toenmalige Belgisch Congo Om voorstellingen te maken met de plaatselijke bevolking. Ook regisseerde hij toen al tv-drama bij de BRT.

Cammermans' komst naar Nederland, op uitnodiging van toneelleider Guus Oster, maakte hem ook hier al snel tot een geliefd acteur. Voor de televisie speelde hij onder meer, samen met Kitty Janssen, de comedyserie Arthur en Eva en hij regisseerde dramaproducties en afleveringen Van series als Stiefbeen en Zoon en Pipo de Clown. Ook werkte hij als regisseur mee aan een Voorstelling van het Lurelei-cabaret met Jasperina de Jong. In 1964 Was hij de hoofdrolspeler, schrijver en regisseur van de door Tati geïnspireerde bioscoopfilm Spuit elf, die één van de grootste flops uit de Nederlandse filmgeschiedenis werd; na de vernietigende kritieken verdwenen alle negentien kopieën al na één week uit de bioscoop. Zelf hield Cammermans ook jaren later nog vol dat het allemaal jaloezie was geweest: als Vlaming werd het hem niet gegund met Nederlands subsidiegeld een film te maken.

In eigen land maakte hij nadien, als acteur en regisseur, nog een groot aantal tv-series, en oogstte lof met zijn film De familie van Paemel (1986). Zijn laatste Nederlandse regie dateert van 1993, toen hij Kean ensceneerde bij het Haarlems Toneel. Hij zag zichzelf bij voorkeur als een ambachtsman, die niet meer wilde dan "een goed stuk goed te dienen". Maar door zijn temperament en zijn geestdrift wist Paul Cammermans vaak meer dan dat te presenteren