“Mevrouw u daalt af naar de duisternis”

Aan het begin van de veertiger jaren ontving de surrealistische beweging een nieuwe impuls van het betoverende geweld van het werk van de Cubaan Wilfredo Lam en de Chileen Roberto Matta. Twee decennia later vertrok een andere Cubaan, de in 1934 geboren Jorge Camacho, naar Parijs en voegde zich bij de jonge generatie kunstenaars rond André Breton, die de surrealistische activiteiten voortzette, hetgeen leidde in 1965 tot de expositie la "l'Ecart absolu". Jorge Camacho nam er aan e deel en men kon zien dat de gewelddadigheid van zijn thematiek niets onderdeed voor de heftigheid van zijn voorouders.

Het is een universum vol kwelling dat Camacho. schildert, een wereld van martelingen en in sadistische handelingen, die hij laat plaatsvinden in afgesloten ruimten, spaarzaam beschenen door een kwijnend licht. Zo ook op dit doek, waar het schuim van de pijn in een nutteloze kreet, een antwoord vormt op de zwarte asem van de beul, onder het ondoorzichtig venster van het rad van de pijnbank. De zweep, de bloedige paring in het aangrenzend vertrek, het gapende gat van een onherroepelijke afgrond, de moorddadige symbolen, alles staat op zijn plaats als uitdrukking van een bewustzijn dat aangetast is door angsten het fascinerend afgrijzen van de moord.

Onder: Annunciation to myself