In de jaren 70 maakte hij een aantal veelbelovende platen vol muziek die zich bewoog tussen jazz, folk en soul. Van de grote doorbraak die hem werd voorspeld is het echter nooit gekomen. Callier ging werken als computerprogrammeur en dat beroep oefende hij nog steeds uit toen de Britse dansscène zijn werk een paar jaar geleden ontdekte. Die hernieuwde belangstelling leidde tot de cd Time Peace, die Callier opnam op verzoek van het prestigieuze label Verve. De cd Lifetime is de opvolger van dit comeback-album en stelt de geschiedenis herhaalt zich, een beetje teleur.

Waar op Time Peace de mooie songs het nog wonnen van de wat zwakkere composities geldt voor Lifetime het omgekeerde. Het sterkst zijn de aangenaam op twee akkoorden voort deinende jazzy sfeerstukken. Calliers folkliedjes klinken mij net iets te knullig in de oren, de akkoordenschema's té voorspelbaar, de teksten té clichématig rijmend. Bovendien dringt de gelovige Callier zijn liefde voor De Heer iets te veel aan de luisteraar op. De rechtgeaarde Callier-fan krijgt waarschijnlijk precies wat hij hebben wil, maar aan de allround muziekliefhebber is deze cd niet besteed. De fans kunnen hun held dit weekend bewonderen op het Crossing Border Festival in Den Haag. Oktober 1999

cd pop Lifetime, Blue Thumb Records 547 728-2