vlnr.: Roald van Oosten, Marit de Loos, Sem Bakker  uit Amsterdam, bestaat sinds drie jaar. Eén album (Clean) en erg veel succes op het podium. De plannen van zanger/gitarist Roald van Oosten voor een nieuw album zijn: ‘Minstens dertig nummers schrijven, en wat rare productionele grappen uitproberen. Met van die bliep-bliep-dingen (synthesizers -red.) : Grootste 'nadeel' van het label Excelsior, volgens Roald: ‘Dat mensen denken dat daar alleen maar softe gitaarbandjes uitgebracht worden. Dat imago sucks! Wij zijn helemaal niet soft’.

Het ging toen toch een tijdje erg goed met Daryll-Ann. De single I Cpuld Never Love you was een succes in Engeland: MTV en trendy muziekbladen als NME en Melody Maker waren dol enthousiast. Jarvis Cocker van Pulp begon spontaan het refrein van I Could Never Love you te zingen als je Daryll-Ann noemde, Billy Corgan van The Smashing Pumpkins riep in het Amerikaanse blad Details het B-kantje Friends uit tot één van z'n all time favourites. Terwijl in Nederland de radio babbelveteraan Frits Spits tussen al z'n rampzalige plaatjes door ver kondigde dat I Could Never Love you 'niet zo bleef hangen: deed Daryll-Ann een paar tournees door Engeland en Frankrijk en een optreden in New Vork. Maar net na het tweede album Seaborne West was het geduld en het geld bij HUT op. Die Engelsen vonden Daryll-Ann veel te bescheiden: niet genoeg schokkende uitspraken in de krant, te fragiele muziek om tussen Pearl Jam en Oasis op te vallen. Daryll-Ann ging ondertussen wel steeds beter klinken, broer Coen zong weer regelmatig mee, Anne Soldaat was inmiddels de sensationeelste gitarist van Nederland. Maar HUT ontbond het contract, en bij Daryll-Ann werden ze somber van het uitblijven van een soort doorbraak, Ontevredenheid sloeg toe, en in het najaar van 1995 dachten ze er dus over om te stoppen.

Toen namen ze Daryll-Ann Weeps op.

Manager Ferry Roseboom: "Ik heb m'n voelsprieten nog wel even uitgestoken in Hilversum, maar niemand was geïnteresseerd om Daryll-Ann Weeps uit Caesar No Rest For The Alonely Excelsior

Valt er eigenlijk nog wel iets negatiefs te zeggen over een plaat of band uit de Excelsior-stal? Ja, best, Maar dus niet over deze nieuwe van Caesar. Kijk, de vorige, Clean. was natuurlijk al een klere ding. Maar vergeleken bij deze lijkt die toch meer een eerste enthousiaste stuiptrekking te zijn geweest. Op No Rest For The Alonely klinkt volwassenheid door. Meer dan dat. Door de ruim 150 optredens die zij inmiddels achter de rug hebben, klinkt Caesar hechter dan ooit. Melodieuzer. Gevarieerder. Gecontroleerder. Zelfverzekerder. Erg Amerikaans. En erg subtiel. Niet schrikken dus als plotseling xylofoongetingel ofzo. Hoogtepunten: opener My Loss. afsluiter So Long. En eigenlijk alles daar tussenin (Situations Complications!). Caesar heeft onlangs een contract getekend met het Britse China Records van onder andere The Levellers and Art Of Noise). die de plaat in Engeland gaat uitbrengen. En met het bij deze verworven predikaat 'beste gitaarband van Nederland' moest Caesar daar aan de overkant de Blurs enzo maar eens een flinke poep laten ruiken.       Jas JAGERS *****