* Paimpol, Cótes-du-Nord, 20.9.1869 - † 12.2.1958 Parijs.

Sinds 1914 kamerlid, ondersteunde als socialist de regering, tijdens Wereldoorlog l probeerde hij de Franse oorlogvoering vooral te steunen door propagandistische bewerking van buitenlandse geestverwanten, maar na de oorlog bekeerde hij zich tot de opvattingen van Lenin, na een bezoek aan Moskou in 1920.

Hij keerde in Frankrijk terug als voorstander van aansluiting van de socialistische partij bij de derde Internationale. Zijn bemoeiingen in die richting leidden op het congres van Tours (1920) tot de scheuring in die partij en tot het ontstaan van de communistische partij. Sindsdien was hij de voornaamste woordvoerder der communisten in het parlement, welke taak hij na Frankrijks bevrijding in 1944 overdroeg aan de jongere Jacques Duclos. Hij bleef echter in de Nationale Vergadering, waarvan hij het oudste lid was. Sinds 1920 was hij ook directeur van het communistisch dagblad  l'Humanité. Bovendien genoot hij als nestor onder de communistische parlementsleden veel prestige.

Boven: Tijdens een redevoering in 1935

in Bois de Vicenneses, Parijs (links)