*  1821 te Verona - † 1902 te Rome

Cabianca maakt deel uit van een groep verenigde kunstenaars te Florence in de 6O-er jaren van de 19^de eeuw, die bekend stond onder de

naam de "Macchiaioli", letterlijk vertaald tachisten, want macchia betekent "tache", vlek. De vertaling schiet te kort in de kwalificatie van hun kunst, die het aladernisme verwerpt en zich bezighoudt met het onderzoek van eigentijdse onderwerpen en de behandeling van interieurscenes, openluchttaferelen en het plattelandsleven. Cabianca was de maker van het schilderij waarmee de beweging zich manifesteerde. Volgens zijn collega's was hij "de meest uitgesproken, de meest wilde en de meest-volmaakte" van allemaal. Hij wilde de natuur schilderen "in haar woeste schoonheid".

De zusters die hij hier aan de kust neerzet, vertonen een in zichzelf gekeerde houding, die in tegenspraak is met de vrijheid van de ruimte van het zeegezicht en de hemel die hen omringen. De kunstenaar tracht de levendigheid van de lichteffekten vast te leggen en doseert het lichtende wit. De kappen van de nonnen, die op bescheiden wijze terugkomen in de meeuwen, vormen een tegenstelling met de zwarte jurken en de schaduw op het zand. De positie van de acht mediterende vrouwen vormt een bijna exacte weergave van die van de Nonnen van Turin, die in een landelijk dekor geschilderd zijn.