* Leiden 5.4.1790 – † Luik 7.4.1852

Tijdens zijn opvoeding te Willinghegge en Münster onderging hij de invloed van de katholieke Verlichting in Duitsland en van de romantiek.

Na zijn priesterwijding (1816) keerde hij naar Nederland terug en begon in 1817 een kostschool (‘klein seminarie’) in Haegenvelt (bij Velsen), waar o.a. Corn. Broere zijn leerling was. Het regeringsbesluit over de Latijnse scholen trof ook ‘Hageveld’; ondanks zijn goede verhouding tot koning Willem I kon Van Bommel de sluiting ervan niet verhinderen (1 sept. 1825). Hij weigerde directeur te worden van het door de regering opgerichte Collegium Philosophicum te Leuven. Na vele onderhandelingen werd hij benoemd tot bisschop van Luik (1829). Het sinds 1808 verweesde bisdom heeft hij krachtig bestuurd en gereorganiseerd. Na de Belgische Revolutie (1830) gedroeg hij zich loyaal tegenover de nieuwe regering. Onderwijszaken hadden zijn grote belangstelling; Rolduc maakte hij tot klein seminarie (1831); de heroprichting van de Leuvense universiteit steunde hij (1834); zijn Exposé naar aanleiding van de onderwijswet had ook invloed in Nederland en Frankrijk. In de onderhandelingen over het herstel van de hiërarchie in Nederland speelde hij door zijn vele relaties een grote rol. Met aartsbisschop E. Sterckx behoort hij tot de grootste figuren uit het Belgische episcopaat van de 19de eeuw.

WERK: Exposé des vrais principes sur l’instruction publique, I–III (1839–1840); Mandements..., I–III (1844–1856); Statuta dioecesis Leodiensis (1851).

LITT.: A. Manning, De betekenis van C.R.A. van Bommel voor de noordelijke Nederlanden (1956).