Bolomey trok al op zijn twaalfde jaar naar Parijs, waar hij een klassieke schildersopleiding kreeg aan de  gerenommeerde, maar behoudende Koninklijke Academie. In 1761 ging hij naar Den Haag en een paar jaar later kreeg hij al opdrachten van Willem V. Deze eer bracht hem meer opdrachtgevers uit de kringen rond de stadhouder, en van voorname burgers in den Haag en Amsterdam.

Bolomey’s portretten blinken niet uit in oorspronkelijkheid: zijn compositie, weergave van stoffen en huid, en kleurgebruik in het algemeen zijn niet uitgesproken. In  het beste geval zijn het bekwame, maar conventionele portretten. Op de grotere formaten lijden de voorgestelden aan een nadrukkelijke wezenloosheid. We zien personen die uitmunten in een dul en wezenloos staren, en bij uitstek voedsel geven  aan het idee dat de  achttiende eeuw saai en geestloos was. De burgers die Bolomey  schilderde, zette hij iets levendiger neer. Door een lichte neiging van het hoofd, een nonchalante arm op een leuning of door ze een brief, waaier of boek in handen te geven, gaf hij hun een zekere levendigheid. Slechts een enkel portret springt eruit, zoals dat van Rachel Diaz in een elegante melancholieke pose.

Werken:

Boven: Napoleon

Boven rechts: Rachel Diaz da Fonseca

Olieverf op doek, 1774

Rechts: Portret van Stadhouder Willem V - 1772