AKA:   Derek Thomas

tevens screenwriter, producent, criticus, acteur

* 30.7.1939, Kingston, NY

Education:     Stella Adler Theater School, New York

Former film critic (for such magazines as Film Culture, Movie and Esquire) who published a series of book-length studies on directors including Howard Hawks, Orson Welles and Alfred Hitchcock before entering film production under the aegis of Roger Corman.

After two pedestrian writing assignments Bogdanovich was allowed to direct his first film, TARGETS (1968), the first in a series of critical and financial successes that proved his mastery of a wide range of genres. Highlights were THE LAST PICTURE SHOW (1971) (still considered his masterpiece), the screwball comedy, WHAT'S UP, DOC? (1972) and the Depression-era comedy/drama, PAPER MOON (1973).

Bogdanovich's fortunes began to flag with the ill-conceived costume drama DAISY MILLER (1974). His subsequent output has been somewhat uneven, and not without its outright flops (ILLEGALLY YOURS, 1988). In 1990 TEXASVILLE, a sequel to THE LAST PICTURE SHOW, was released to mixed reviews.

Bogdanovich was formerly married to production designer Polly Platt. Subsequent companions included Cybill Shepherd and murdered Playboy model Dorothy Stratten; his current wife is Stratten's half-sister, Louise Hoogstraten.

1968   TARGETS                         producer, director, story, performer

Er was eens…. Een periode waarin de filmindustrie nog de moed had outsiders de kans te geven hun eerste eigen film te draaien. Op die manier ontstond ‘Targets’. De film schets een portret van de latente en vaak openlijke gewelddadigheid van de Amerikaanse maatschappij in de jaren zestig.

De psychopaat Bobby Thompson koopt zich een geweer, knalt koelbloedig en zonder reden zijn eigen vrouw neer, schiet dan vanuit een schuilplaats op auto’s en vlucht ten slotte een drive-in binnen. Daar wordt de griezelfilm Byron Orlok, gespeeld door Boris Karloff, verwacht voor de première van zijn nieuwste film. Terwijl de film loopt, schiet Bobby door het filmdoek heen op het publiek. Bobby ziet een reusachtige Orlok op het witte doek, maar als dezelfde acteur plots levende lijve voor hem opduikt, is de pathologische moordenaar zo verward dat hij overmeesterd kan worden.

Film met Boris Karloff, Tm O”Kelly, Nancy Hsueh, Jales Brown

1971   DIRECTED BY JOHN FORD                       director, screenwriter, idea

1971   THE LAST PICTURE SHOW                      director, screenwriter

Door steeds maar schoenen te poetsen van producent Roger Corman, mocht Peter Bogdanovich in 1967 eindelijk zijn eerste eigen film maken. Corman had toch nog Boris Karloff onder contract, wat decors over en een paar rollen overjarig filmmateriaal in de kast. ‘Targets’werd een succes en prompt werd Bogdanovich naar Hollywood gelokt  om daar de ‘Last Picture Show’ te maken. Voor een van de jonge rollen nam hij de onbekende Cybill Shepherd aan. En ja hoor, de regisseurs  werd prompt verliefd op haar. Zozeer dat hij haar na de laatste opnamedage huwde. Dat betekende overigens wel haar voorlopige einde van haar filmcarrière.(op de foto samen met Timothy Bottoms)

1972   WHAT'S UP, DOC?                                 producer, director

1973   F FOR FAKE/VÉRITÉS ET MENSONGES       performer

1973   PAPER MOON                                       producer, director

1974   DAISY MILLER                             producer, director

1975   AT LONG LAST LOVE                    producer, director, screenwriter

1975   DIARIES, NOTES & SKETCHES—VOLUME 1, REELS 1-6: LOST LOST LOST                                                                       performer

1976   NICKELODEON                             director, screenwriter

1977   OPENING NIGHT                                    performer

1979   SAINT JACK                               director, screenwriter, performer

1981   THEY ALL LAUGHED                               director, song

1984   CITY GIRL                                           executive producer

1985   MASK                                                 director

Het filmverhaal is waar gebeurd: een kind blijkt kort na de geboorte te lijden aan een ernstige ziekte, waardoor zijn gezicht buitenproportioneel misvormd raakt. 'Lionites, heet de aandoening die de kalkafzetting op het bot doet groeien, en dus de gezichtsvorm verandert. De jongen heeft, mede door zijn lange rode haar, het uiterlijk van een leeuw.

Zijn moeder, gespeeld door Cher, is een vrijgevochten vrouw die er na een mislukt huwelijk, lustig op los leeft. De film, met de toepasselijke titel Mask, speelt zich af in de jaren zeventig, tijd van hippies en Easy Rider, muziek van Steppenwolf en The Grateful Dead, van dope en drugs. De moeder is verslaafd, de zoon wil haar redden.

Regisseur Peter Bogdanovich vertelt het relaas over moeder en zoon, Rusty en Rocky Dennis, op fraaie en ingetogen wijze. Aanvankelijk roept het gezicht van Rocky niet alleen bij zijn klasgenoten maar ook bij de argeloze kijker enige afkeer op. Maar gaandeweg draait het lelijke om in het aanvaardbare of zelfs intrigerende. Erie Stoltz vertolkt de rol van Rocky op een waardige, zelfs heroïsche manier. Hij toont aan dat uiterlijk en karakter niet dwingend met elkaar zijn verbonden. De jongen blijkt bovendien hoog begaafd te zijn, wat hem voor de meisjes in de klas aantrekkelijk maakt en waardoor hij voor de jongens een bedreiging vormt.

Het verhaal neemt een prachtige wending wanneer Rocky in een zomerkamp voor blinde kinderen gaat werken. Misschien is het niet verrassend dat juist het blinde meisje Diana (Laura Dem) hem verliefd wordt - op zijn stem, manier van doen, praten. Hij legt haar aan de hand van voorwerpen die hij haar in de hand duwt uit watr kleuren zijn: rood is een heet voorwerp, blauw is een ijzig koude kleur, groen een half-warm, half koud voorwerp. Het woord  'donzig' verbeeldt hij door haar een pluk watten aan te bieden.

Het zijn intieme scènes waarin de etherische Diana haar gezicht dicht tegen de grove, verworden huid van Rocky legt. De film lijkt af te sturen op een happy ending

De jongen wil een even verwoed motorrijder als zijn vader worden. Op zijn kamer hangt de kaart Europa, waarop met vlaggetjes steden zijn aangegeven die hij wil bezoeken. In een vlaag van woede haalt hij alle vlaggetjes weg, kaart is weer leeg.

Een onheilspellend teken.

1988   ILLEGALLY YOURS                                 producer, director

1990   HOLLYWOOD MAVERICKS                       performer

1990   TEXASVILLE                               producer, director, screenwriter

1992   NOISES OFF                                        executive producer

1993   THE THING CALLED LOVE                       director

Zwoel en koel kijkt hij, langs een bungelende haarlok op zijn gefronste voorhoofd, met donkere ogen die niemand zien staan. In The Thing Called Love kijkt River Phoenix vooral ook erg wellustig, een beetje zoals Johnny Depp een aantal jaren later Don Juan zou spelen. De melodieuze wijze waarop Phoenix, Where we're going, baby?" roept, is onweerstaanbaar. Niet lang na de opnamen stierf hij aan een overdosis, op de stoep voor Depps nachtclub.

 Phoenix speelt ook een beetje zoals James Dean in zijn zwanenzang Giant, met een cowboyhoed en getormenteerde blik hangend aan zijn truck. De Phoenix zo kenmerkende acteerstijl, die in My Own Private Idaho zo goed tot uiting kwam, is deze keer aanzienlijk minder uitgesproken, maar de tragiek van zijn rol als beginnende countryzanger weet hij wel duidelijk over te brengen.

Samen met een zangeres uit New York (gespeeld door Samantha tha Mathis, toentertijd ook in werkelijkheid zijn geliefde) probeert hij het te maken in Nashville, door keer op keer auditie te doen voor een optreden in The Bluebird Cafe. "Hier ben ik, Music City, en ik ga hier nooit meer weg!" schreeuwen ze letterlijk van de daken. Hun ontluikende liefde is meeslepend, maar na een tijdje, als ze langer bij elkaar zijn, sluipt het gif en de onrust hun leven binnen.

Elke week staat er een ander citaat uit een countrynummer op het motel-billboard: I miss you already and you're not even gone" of ,,You can't lose something you never had", waarmee mild commentaar wordt gegeven op de beslommeringen van de hoofdpersonen.

In vele films van cinefiel Peter Bogdanovich doemt een beeld dat vroeger alles beter was, dat iets puur bestaat dat slechts vernietigd kan worden. In The Last Picture Show, Targets, Nickelodeon en The Thing Called Love wordt  verlies geilustreerd door nostalgische filmvertoningen in de film zelf, met als hoogtepunt Boris Karloff die zichzelf in een drive-in bioscoop op het grote doek te lijf gaat in Bogdanovich' debuut Targets.

In The Thing Called Love, geoemd naar het nummer van Johnny Cash, zien we een openluchtvoorstelling van de western The Man who Shot Liberty Valance van John Ford, zijn favoriete regisseur. Zo worden ze niet meer gemaakt, lijkt hij te willen zeggen. Bogdanovich is verliefd op de weemoed.