Document Actions

BOGART (DeForest), Humphrey

by admin — last modified 2005-12-18 01:18 AM

Amerikaans filmacteur (1899-1947)

* 23.1.1899, New York, NY - 1957

Born in 1899 to a prominent New York family, Humphrey Bogart emerged from a minor theatrical career in the 1920s to become one of Hollywood's most distinctive leading men of the 40s and 50s, principally through his often-revived appearances in THE MALTESE FALCON (1941), CASABLANCA (1942) and his Oscar-winning THE AFRICAN QUEEN (1951).

Though initially typecast as one of Warner Bros. tough guy/gangsters in the 30s, during and after WWII the "Bogie" persona grew into more fully developed anti-hero and reluctant hero personifications. Although he continually played men with criminal pasts, Bogart created a rich and complex screen image that stood as a visual and cultural icon for the "noir" side of Hollywood: his hangdog expression, perennial five-o'clock shadow, and dangling cigarette came to signify the world-weary cynic, the staid, self-reliant individualist who was at heart a moral, even sentimental human being. Whether portraying ex-con, war hero, detective or more offbeat characters, this combination of traits ultimately gave Bogart a romantic appeal of immense proportions, an appeal that has remained powerful with subsequent generations of moviegoers while other box-office star images of the golden age have faded.

After military service in WWI, Bogart embarked on a theatrical career, first as a manager, then as an actor who worked his way to Broadway. Like many of his colleagues he traveled to Hollywood in the early 30s looking for employment in early sound films. From his earliest movie appearances Bogart portrayed gritty characters with criminal connections, as in UP THE RIVER (1930), a prison film starring Spencer Tracy. After signing a contract with Warner Bros.—the studio most closely associated with the tough guy image via its stars Edward G. Robinson and Jimmy Cagney—that reputation was only enhanced. Working simultaneously on Broadway and in film, Bogart appeared in ten minor movie roles before his breakthrough performance in THE PETRIFIED FOREST (1936). Reprising the Broadway success of Robert Sherwood's play, Bogart portrayed Duke Mantee, an escaped convict/gangster who holds several people hostage in an Arizona diner. The tough but intelligent performance brought him popularity and a featured player contract with Warner Bros. for $550 a week.

Over the next five years Bogart appeared in 28 Warner Bros. features, almost always as an underworld figure. On occasion he played uncharacteristic supporting roles (a district attorney in Bette Davis's MARKED WOMAN, 1937, the miscast Irish stable master in DARK VICTORY, 1939 or the bizarrely conceived zombie in THE RETURN OF DR. X, 1939), but rose to prominence through a number of memorable supporting roles in urban crime films.

From the less distinguished gangster programmer BULLETS OR BALLOTS (1936), Bogart moved into an effective series of typically downbeat Warner films with urban, lower-class settings, including DEAD END (1937), CRIME SCHOOL (1938) and THEY DRIVE BY NIGHT (1940), as well as the prison genre films SAN QUENTIN (1937) and the quintessential, ANGELS WITH DIRTY FACES (1938). His reliable, unaffected performances won him both increasing box-office recognition and a doubling of salary in 1938.

The following year he returned with two other gangster films, KING OF THE UNDERWORLD (1939) and, more memorably, opposite Jimmy Cagney in THE ROARING TWENTIES (1939), an episodic saga about war-veterans-turned-racketeers that summed up the studio's decade of mythmaking about the American gangster.

As Cagney and Robinson phased out their Warner Bros. stereotypes, the studio turned increasingly to Bogart. Although George Raft had been the heir to Cagney's top spot, he turned down a series of roles (in HIGH SIERRA, 1941, THE MALTESE FALCON and CASABLANCA) that subsequently fell to Bogart, who needed them to make himself a star of major proportions. As Roy "Mad Dog" Earle in HIGH SIERRA Bogart proved himself more than just a fast-talking, unidimensional bad guy. With the aid of John Huston's screenwriting he created a sympathetic portrait of a criminal with a gentle heart and delivered a performance far more subdued than any seen in Cagney's maniac sociopaths. Later in the following year, Bogart received his first top-billing in John Huston's directorial debut THE MALTESE FALCON, a low-budget surprise hit that launched the actor into greater stardom as detective Sam Spade.

In 1942, Bogart signed a new seven-year contract for $2750 a week and embarked on an acclaimed series of wartime pictures, beginning with his now legendary portrayal of Rick Blaine in CASABLANCA (1942). Once again his character was a man with a past, but was now also capable of both romance and moral action. His reluctant-hero persona also contributed to Hollywood's war effort in Huston's ACROSS THE PACIFIC (1942), ACTION IN THE NORTH ATLANTIC (1943), PASSAGE TO MARSEILLE (1944) and Howard Hawks's TO HAVE AND HAVE NOT (1944). The love scenes in TO HAVE AND HAVE NOT, however, outshone the action sequences as Bogie and his young co-star, Lauren Bacall, fell in love offscreen and married. Their onscreen collaboration proved instantly popular and the Bogie-Bacall pairing continued successfully in THE BIG SLEEP (1946), DARK PASSAGE (1947) and Huston's KEY LARGO (1948). (The couple were also in the public eye when they participated in the Committee for the First Amendment, a group opposed to the HUAC harrassment of Hollywood liberals.)

The postwar years also saw the Bogie persona transformed into a film noir icon, beginning with his portrayal of Raymond Chandler's detective Philip Marlowe in THE BIG SLEEP and continuing through a series of dark anti-hero roles, including DEAD RECKONING (1947) and Nicholas Ray's IN A LONELY PLACE (1950) (an existential love story which many consider his finest performance).

As Hollywood's studio system and star contracts changed drastically heading into the 1950s, Bogart's career altered as well. In 1947 he signed a contract with Warner Bros. that not only paid him $200,000 per year and gave him approval of roles, directors and scripts, but also set him up with his own independent production company, Santana Pictures. He continued to work (and carouse) with friend John Huston (in THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE, 1948, THE AFRICAN QUEEN, 1951, BEAT THE DEVIL, 1954), but his acting roles moved into greater variety, not only in the sometimes quirky Huston films, but also in lighter fare, such as Billy Wilder's SABRINA (1954).

Ultimately, however, it was the cynical, shady but psychologically complex characterizations to which Bogart returned at the end of his career. Most notably, he portrayed a manipulative film director opposite Ava Gardner in THE BAREFOOT CONTESSA (1954), the marble-rattling Capt. Queeg in THE CAINE MUTINY (1954), another escaped convict in THE DESPERATE HOURS (1955), and finally a sardonic sports writer/agent for the "noir" world of boxing in THE HARDER THEY FALL (1956). It proved to be Bogart's final screen appearance; he died of cancer the following year.

Een interview met zijn vrouw Lauren Bacall.

Humphrey Bogart is al bijna veertig jaar dood en nog steeds wordt Lauren Bacall gezien als de helft van een van de meest legendarische liefdesparen van Hollywood.

“Natuurlijk was hij een fantastische man, maar een deel van zijn onsterflijkheid heeft hij te danken aan het feit dat hij jong is gestorven. Iedereen herinnert zich hem als een mooie man, niemand heeft hem oud zien worden. Naarmate de tijd verstrijkt wordt hij tot de hoogste sferen verheven. Ik leef liever langer, ook al is oud worden soms nog zo oneerlijk. Ik zal de herinneringen aan Bogie nooit kwijtraken, wil die ook niet kwijtraken. Hij heeft zich in mijn ziel gevestigd. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als met hem. Maar ik heb vele malen langer zonder hem, dan met hem geleefd. Vraag me liever naar mijn eigen aandeel in zijn leven."

Binnenkort is ze te zien in de nieuwe speelfilm 'The Mirror has two faces'. tijdens de persconferentie voor deze film maakt Lauren Bacall een krachtige, zelfverzekerde indruk. Haar groene ogen met die nog steeds sexy oogopslag stralen en terwijl ze naar al die bandrecorders kijkt die journalisten uit heel Europa in de buurt van haar microfoon hebben gezet, klinkt haar lage, zwoele stem.

"Zo, dit zijn dus de apparaatjes die nooit liegen. Tweeëndertig stuks, moet ik nog op de knopjes en lampjes letten?" Nog voordat de zaal reageert, klinkt haar bulderende lach.

Ze houdt ervan te scoren, de lachers op haar hand te krijgen. Haar antwoorden zijn kort en snedig.

Hoe het was om de moeder van Streisand te zijn? U bedoelt hoe haar geboorte verliep?" "Welke eigenschappen ik in een man zoek? Een man om te beginnen! Daar zijn er niet zo veel van, vooral in mijn leeftijdsklasse niet. De meeste mannen zijn meer geïnteresseerd in hoe ze op jou overkomen dan dat ze in jou geïnteresseerd zijn. Let maar op: als ze naast je op straat lopen, kijken ze meer in de winkelruit dan naar jou!"

Maar op de vraag hoe ze het vond om door een vrouw te worden geregisseerd - Barbra Streisand deed de regie, schreef de muziek en speelde naast Jeff Bridges hoofdrol in de film - geeft ze uitgebreid antwoord.

Ze deed het met veel talent, met veel power. Wat me opviel was dat ze veel persoonlijke details in haar karakters heeft gestopt. Misschien is dat typisch vrouwelijk: teruggrijpen naar wat bekend voor je is, je raakt.

Zo moest het zelfvertrouwen van mijn filmdochter niet komen door wat schoonheidsspecialiste, kapper en kleding met haar uiterlijk hadden gedaan, maar door de opmerking van haar moeder dat die haar een mooi kind had gevonden, van haar had gehouden. Pas toen ze dit had gehoord, kreeg ze zelfvertrouwen. Het was meer een innerlijk dan een uiterlijk probleem. De titel van de film verwijst ernaar: The Mirror has two faces. Je kunt er verschillende betekenissen aan geven. De donkere en de lichte kant van onze natuur, het gezicht dat in de spiegel kijkt en het beeld dat wordt weerkaatst, het verschil tussen hoe je naar jezelf kijkt en hoe de wereld jou ziet, hoe de manier waarop je jezelf ziet, wordt beïnvloed door de manier waarop ouders naar je keken. Al deze aspecten heeft Barbra in de film verwerkt."

Lauren Bacall is geboren in 1924. Over het ouder worden, heeft ze zo haar eigen mening.

"Er valt weinig aan te veranderen en ik probeer er het beste van te maken. Maar het is vaak wel zwaar. Gewrichten die pijn gaan doen, organen die niet meer zo goed werken, het ronder worden van de taille, het uitzakken van je figuur. Ik word me bewust van lichaamsdelen die ik altijd voor lief heb genomen: tenen, ogen en oren. Wat is daar nu plezierig aan? Het is verkeerd verdeeld. We zouden ons juist beter moeten voelen naarmate we ouder worden, maar dat zou betekenen dat we een moeilijke start hebben. En al deze problemen zijn niets voor kinderen. Die moet je kunnen relativeren. Geniet van de dagen zoveel als je kunt en vergeet het aantal dagen dat je hebt geleefd, zou mijn motto kunnen zijn. Maar het aantal dagen, jaren, schijnt in onze maatschappij heel belangrijk te zijn. Lees je een naam, dan zie je daar meestal een leeftijd of jaartal achter staan. Dat irriteert me. Zo'n getal drukt meteen een stempel op iemand. Dat is verkeerd, dat is niet fair. Het getal twintig achter je naam hoeft niet te zeggen dat je onervaren bent, je kunt heel getalenteerd, intelligent en levenswijs zijn. En het getal zeventig hoeft niet te betekenen dat je klaar bent, dat je geen verwachtingen meer hebt."

De volgende dag heb ik voor Libelle een exclusief interview met Lauren BacalL Ze ziet er anders uit. Rustiger, een tikkeltje ouder. Ze voert geen 'act' op, zoals tijdens de persconferentie. Het gesprek begint spontaan. Ze reageert enthousiast, als ze hoort dat ik uit Amsterdam kom.

"Oh Amsterdam. Rembrandt! Vooral de tekeningen van Rembrandt- Wat zou ik die graag willen zien. Maar ik heb geen tijd. Jammer, ik heb geen tijd."

Mijn opmerking dat ze misschien wat pensioen zou kunnen nemen, raakt een gevoelige snaar.

"Pensioen is niets voor mij. Ik begrijp niet dat mensen driekwart van hun leven hard werken om iets te bereiken en dat dan loslaten. Ik geniet van mijn kinderen, van mijn kleinkinderen en ik geniet van mijn vrienden, van reizen en van uitgaan, maar ik geniet het meest van mijn werk. Dat geeft me het gevoel dat ik het beste uit mezelf haal.

Werk geeft mijn leven structuur; houdt me in vorm, laat mijn hoofd werken en zorgt voor een lach op mijn gezicht en hoop in mijn hart.

Mijn vader heeft mijn moeder verlaten toen ik een klein meisje was. Ik ben grootgebracht door mijn moeder en mijn grootmoeder. Mijn grootmoeder, die als Joodse uit Roemenië naar New York was gekomen, had een snoepwinkeltje. Mijn moeder werkte als secretaresse. Die baan gaf haar reden het bed uit te komen, de mogelijkheid aan het fornuis te ontsnappen, in het leven te staan en iemand te zijn. Van huis uit heb ik meegekregen wat de waarde van werk is. En toen ik Bogie ontmoette, ging hij door waar zij waren opgehouden. Hoewel... hij vond dat huwelijk en kinderen vóór de carrière van een vrouw moesten komen. Zolang we samen films maakten, zag hij dat niet zozeer als mijn carrière. Toen ik op mijn tweeëndertigste na zijn dood met twee kinderen achterbleef, ben ik weer het toneel opgegaan. Mijn oude droom. Publiek, applaus, fotografen en bloemen. Zelfs toen ik als meisje in de bioscoop zwijmelde voor Bette Davis en Leslie Howard, droomde ik van theater en musicals. Het was niet altijd makkelijk om mensen te interesseren voor de actrice Bacall nu ze niet meer Bogie's Baby was, maar ik heb niet opgegeven. Hoe had ik anders met mijn verdriet kunnen omgaan, hoe had ik verder kunnen leven? Toen ik trouwde met de acteur Jason Robards, viel ik terug in het oude patroon van huwelijk en kinderen. Toen het huwelijk slechter ging, was daar gelukkig het succes in het theater. Na de scheiding was de grootste troost dat ik de rode draad niet had losgelaten. En mijn zoon Sam was er natuurlijk. Steeds als ik dacht 'hoe heb ik met die man kunnen trouwen?', corrigeerde ik mezelf. Dan was Sam er niet geweest. Ook verdrietige ervaringen kunnen hun positieve kant hebben. Toen ik merkte dat het geen zin meer had deze relatie in stand te houden en daarin niet meer al mijn energie stopte, kreeg ik weer gelegenheid mijn creativiteit te ontwikkelen. Het weten dat ik op eigen kracht kan bouwen, geeft zelfvertrouwen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik zo stevig in het leven sta als misschien zou lijken. Mijn beroep geeft daar geen voeding aan. Als acteur moet je steeds opnieuw bewijzen dat je kunt acteren. Anderen geloven het pas als ze het zien. En soms ziet niemand je, omdat er geen aanbiedingen komen."

Als klein meisje droomde ze dat ze als Assepoester door een prins zou worden meegenomen naar zijn sprookjeskasteel. Op haar negentiende ontmoette ze bij de opnamen van de film 'To have and have not' de vijfentwintig jaar oudere Humphrey Bogart. Het werd haar eerste en zijn vierde huwelijk. Een zeer gelukkige verbintenis. Op foto 's zie je dat er iets zinderends tussen hen bestaat. Hun zoon Stephen zei eens: 'Ze handelt als een man en ze gedraagt zich als een vrouw, dat is de sleutel van hun geluk. Sinds haar scheiding in 1969 woont ze alleen. Droomt ze nog wel eens, zoals ooit?

"Het is vreemd om me te realiseren dat ik al zo lang alleen leef, niet meer de helft van een paar ben. Hoe ben ik al die jaren doorgekomen, hoe heb ik geleerd om met mezelf te leven? Na mijn tweede huwelijk had ik voor het eerst het plezier van het alleen zijn. Kunnen doen wat je wilt, niemand iets te hoeven vragen, geen onenigheid, de rust van de ochtend, het diner op het dienblad bij de televisie. Ik wilde niets speciaals meer met mannen. Toch ontstonden er wel een paar kortstondige relaties. Emoties nemen een grote plaats in bij het werk dat ik doe. Als je met een andere acteur intens samenwerkt, kan het bijna niet uitblijven dat je verliefd wordt of denkt dat je verliefd bent. Dat gevoel van verliefdheid had ik ook nodig.

Het waren jongere mannen, een stuk jonger dan ik. Ik denk dat jongere mannen spontaner zijn, mij eerder durven te benaderen dan iemand van mijn eigen leeftijd. Oudere mannen denken misschien dat ik sterk ben, onbenaderbaar. Zij hebben het liefst een jonge vrouw, die hun ego opkrikt, hen voortdurend bevestiging geeft. Ze zijn niet zo gek op de intelligentie en ervaring van een oudere vrouw. Jonge mannen worden wel aangetrokken door het leven van een oudere vrouwen bepaalde jonge mannen zijn gevoelig voor de glamour. Maar ik heb geen zin om iemands moeder of zuster te zijn. Ik wil begeerd worden, liever gezien worden als een sexy dan als een 'wijze' dame. Dat is wat de blosjes op mijn wangen en de glans in mijn ogen brengt.

Een tijdlang heb ik deze behoeften ontkend, gedacht dat ze niet meer bij 'vrouwen van zekere leeftijd' horen en zeker niet bij oma's. Maar wie beslist wanneer je ophoudt met voelen, met verlangen? De grootste verrassing die het leven voor mij in petto had, was de ontdekking dat ik nog net zo opgewonden kon raken als toen ik een jong meisje was.

Iemand die me het gevoel geeft dat er een toekomst is met hem. Iemand die mijn hand vasthoudt, mijn huis tot een echt thuis maakt, met wie uitwisseling mogelijk is en die mij zekerheden geeft. Een man die trots is op wat hij doet en goed is in zijn vak. Een man met humor. Samen lachen vind ik heel belangrijk. Het lijkt eenvoudig, maar er zijn maar weinig mannen met humor. Tot mijn genoegen kan ik zeggen dat ik veel mannen heb laten lachen. Ach, misschien hadden ze liever iets anders gehad. Vleierij bijvoorbeeld. Met name mannen van mijn leeftijd zijn zo op zichzelf gericht, vertellen zo graag hoe fantastisch ze zijn. Wie zijn er bij een eerste kennismaking het meest aan het woord, wie stellen nauwelijks vragen? Juist mannen. Maar ergens op de wereld moet iemand zijn die bij me past, me weer net zo gelukkig als destijds kan maken. Of bijna net zo gelukkig, want ik besef dat er tegen mijn twintigste erg veel goeds gebeurde. Bogie, liefde, film, kinderen.

Ik heb veel gereisd, heb onder en in bedden gekeken, maar ik heb die man nog niet gevonden. Zou hij zich soms schuil houden? Denken dat ik minder nodig heb dan een andere vrouw? Of zou hij soms denken dat ik meer nodig heb?"

De speelfilm' The mirror has two faces' is vanaf eind januari in de Nederlandse bioscopen te zien. Regie: Barbra Streisand.

Interview: Herma Nijhuis. Foto's: ABC press en TriStar Pictures.
Filmografie Humphrey Bogart

1930 A DEVIL WITH WOMEN

1930 UP THE RIVER

1931 BAD SISTER

1931 BODY AND SOUL

1931 A HOLY TERROR

1931 WOMEN OF ALL NATIONS

1932 BIG CITY BLUES

1932 LOVE AFFAIR

1932 THREE ON A MATCH

1934 MIDNIGHT/CALL IT MURDER

1936 BLACK LEGION

1936 BULLETS OR BALLOTS

1936 CHINA CLIPPER

1936 ISLE OF FURY

1936 THE PETRIFIED FOREST

1936 TWO AGAINST THE WORLD/ONE FATAL HOUR

1937 DEAD END

Zelfs de meest zwartgallige films die Humphry Bogart maakte, konden niet zonder een geestige oneliner die Bogey-fans trouw in hun archiefje bewaren. Als Baby Face –tja, zo heet hij niu eenmaal in ‘Dead End’, ontdekt dat zijn ex-vriendinnetje Francey een tippelaarster is geworden, sneert hij haar toe ‘Waarom ben je niet eerst doodgegaan? De lange statige acteur Joel McCrea komt de eer toe Bogart dit keer te vermoorden. Overigens stierf Bogey in zijn totale oeuvre bij elkaar 17 keer. Hij werd twee keer door James Cagney en twee keer door Edward G. Robinson aan zijn einde geholpen. Zelfs een kat heeft minder levens

1937 THE GREAT O'MALLEY

1937 KID GALAHAD/BATTLING BELLHOP

1937 MARKED WOMAN

1937 SAN QUENTIN

1937 STAND-IN

1938 THE AMAZING DOCTOR CLITTERHOUSE

1938 ANGELS WITH DIRTY FACES

1938 CRIME SCHOOL

1938 MEN ARE SUCH FOOLS

1938 RACKET BUSTERS

1938 SWING YOUR LADY

1939 DARK VICTORY

1939 INVISIBLE STRIPES

1939 KING OF THE UNDERWORLD

1939 THE OKLAHOMA KID

1939 THE RETURN OF DR. X

1939 THE ROARING TWENTIES

1939 YOU CAN'T GET AWAY WITH MURDER

1940 BROTHER ORCHID

1940 IT ALL CAME TRUE

1940 THEY DRIVE BY NIGHT

1940 VIRGINIA CITY

1941 HIGH SIERRA

Dit is ‘een misdaad loont niet’film. Humphrey Bogart heeft in zijn loopbaan wel dertien verschillende criminelen gespeeld. Zo ook weer Roy Earle, een bankovervaller die al wat grijze haren krijgt en die net uit de Mossmoor gevangenis is vrijgelaten.

Een dag later staat hij al tegenover een foute ex-politieman en een andere onderwereldfiguur die hem vragen een juwelenroofje te plegen. Bogart hoeft daar niet lang over na te denken. Hij zegt ja en gaat vervolgens zijn ondergang tegemoet. Klassieker! (met Ida Lupino)

1941 THE MALTESE FALCON

Klassieke speurdersfilm. ‘That‘s the stuff that dreams are made of’ is de historische zin uit deze Dashiell Hammett dedective die in 1941 de definitieve doorbraak inhield voor het kopper Humphrey Bogart en regisseur John Huston. Alles draait om een beeld van een zwarte vogel waarin zich voor een kapitaal aan juwelen bevindt. Bogart wordt door de lieftallige Mary Astor gevraagd om de sculpturen voor haar terug te vinden. Maar is Mary zelf wel te vertrouwen? Alles en iedereen blijkt een droom te zijn. Heerlijke film

1941 THE WAGONS ROLL AT NIGHT

1942 ACROSS THE PACIFIC

1942 ALL THROUGH THE NIGHT

1942 THE BIG SHOT

‘Er zit veel karakter in mijn gezicht’heeft Humphrey Bogart ooit tegen een journalist gezegd. ‘En het kostte me een hoop nachten doorzakken om het daar te krijgen.’Eigenlijk loog Bogey dat maar een beetje. Goed, hij hield van een borrel op zijn tijd maar zijn gezicht had vooral dat karakteristieke gekregen door een ongelukje dat hij opliep toen hij in militaire dienst zat. Daarbij was zijn bovenlip verlamd geraakt. Probeer zoiets maar eens te acteren.. In deze film is hij een inbreker, vervolgens, na gepakt te zijn, weer een uitbreker en vertelt het voor de zoveelste keer niet na. Een goed B -gangsterfilm geregisseerd foor Lewis Seiler.

1942 CASABLANCA

1942 IN THIS OUR LIFE

1943 ACTION IN THE NORTH ATLANTIC

Oorlogsdrama. Nadat het schip van kapitein Jarvis en zijn bemanning door een Duitse onderzeeër tot zinken is gebracht, blijkt niemand verdronken en krijgen ze een nieuw schip, See Witch, toegewezen. Ze gaan nu de Russische bondgenoten in Moermansk bevoorraden. Na wéér een Duitse aanval verliezen de mannen ieder contact met de rest van het konvooi en moeten ze wel alleen verder, achtervolgd door een Duitse onderzeeër. Of dat niet genoeg is volgt er ook nog een Duitse luchtaanval.

1943 SAHARA

1943 THANK YOUR LUCKY STARS

1944 PASSAGE TO MARSEILLE

1944 TO HAVE AND HAVE NOT

Bogart-klassieker. Net als zijn ‘Rick’in Casablanca wil Bogart in deze Hemmingway verfilming niets te maken hebben met politiek. Hij is een Amerikaan die met zijn bootje op Martinique voor allerlei klusjes te huur is. Maar niet om het Franse verzet over te brengen naar veiliger oorden! Echter wat doe je als zo’n beelschone dame als Lauren Bacall je in de ogen kijkt en zegt “If you want anything, just whisle…..’De historische zin die van Bogart en Bacall een stel maakte.

1945 CONFLICT

1946 THE BIG SLEEP

Toen Bogart eenmaal een grot ester was, kreeg hij mot met Warner Bros over zijn geboortedatum. Het wa Hunphrey nooit opgevallen dat in alle persmappen stond dat hij het levenslicht aanschouwde op 1^ste kerstdag van het jaar 1900. In feite was Humphrey als op de wereld gezet op 23 januari 1899, maar dat maakte hem zo oud, volgens de studio. The Big Sleep was zijn 2^de film met Lauren Bacall, die hij ontmoet had in een eerdere film toen zette hij prompt zijn vrouw Mayo Mathot aan de kant.

1946 TWO GUYS FROM MILWAUKEE

1947 DARK PASSAGE

De film vertelt het verhaal van een man die koste wat kost wil bewijzen dat hij zijn vrouw niet vermoord heeft. Om te kunnen aantonen wie dat dan wel heeft gedaan, ontsnapt hij ui de gevangenis.

De film begint met de ontsnapping. Omdat de hoofdfiguur Vincent Parry in de loop van de film zijn gezicht echt onherkenbaar laat veranderen, is het begin van de film slechts de stem van Bogart te horen en gaan de beelden niet verder dan tot ongeveer zijn schoenen. Pas na de transplantatie blijkt hij echt Humphrey Bogart te zijn.

1947 DEAD RECKONING

1947 THE TWO MRS. CARROLLS

1948 ALWAYS TOGETHER

1948 KEY LARGO

Humphry speelde al eens met Lauren Bacall in To Have Or Have Not’daarna leegde zij hem uit hoe hij moest fluiten. ‘Gewoon de lippen tuiten en blazen’werd een gevleugelde uitspraak, die je oook lichtelijk erotisch moest opvatten. De twee sprongen in het huwelijksbootje en zette vervolgens koers op ‘Key Largo”, waarin Edward G. Robinson een verzameling hotelgasten gijzelt. Deze film is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Maxwell Anderson en behoort tot de ‘Big Dozen’, zoals Bogey-fans dat noemen, de 12 films die Bogart uiteindelijk onsterfelijk maakten.

1948 THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE

Een verhaal over vier bandieten die elkaar uitmoorden voor een schat die niet bestaat, naar door de inkleuring van deze film wordt het toch nog sprookjesachtig.