* Delft 12.7.1921

Autodidact, woonde van 1951 tot 1961 te Parijs en vestigde zich nadien definitief in België. Hij wordt beschouwd als een belangrijk vertegenwoordiger van de materie schilderkunst.

Na een korte figuratieve periode (onder invloed van zijn contacten met Karel Appel en Corneille) evolueerde hij naar een quasi abstracte vormentaal. In 1953 leerde hij de Japanse kalligrafie kennen; de vrije lijnvoering en de natuurlijke verfstreken van deze Oosterse kunst werkte hij verder uit, zodat ieder teken als het ware het onderwerp zelf van een schilderij werd.

De reliëfachtige composities van direct uit de tube geknepen verf liggen sterk in het midden geconcentreerd en staan in contrast met de neutrale vlakke achtergrond. Vanaf 1961–1963 begon hij de materie, bestaande uit een compact mengsel van cementachtige specie en pigment, op met jute gespannen panelen uit te smeren. Waar hij tot dan toe meestal in één kleur werkte, werd zijn koloriet helderder en gebruikte hij steeds meer primaire kleurcontrasten. De mortelspecie wordt, meestal met een breed paletmes, in verticale of horizontale banen en vlakken uitgestreken.

De beeldende middelen van Bogart zijn het gebaar, de materie en de kleur, gedicteerd door een fysieke energie.

Werken: Geelmiddenrood (1967) en Witblauwgeel (1967) - Goache 1970 – 100 x 70 cm