Al jarenlang is hij een veelgevraagd leverancier van theaterteksten, wordt daarbuiten ook vaak als een light verse-dichter aangeduid. Inderdaad schrijft hij vormvast, al was het maar omdat zijn woorden altijd op muziek moeten worden gezet. Maar binnen die vorm is bij hem de inhoud oppermachtig. Boerstoel zorgt voor geschreven spreektaal, zonder zich te bezondigen aan (lastig te zingen) enjambementen, en beschrijft herkenbare gevoelens zonder in gemeenplaatsen te vervallen.

In de nieuwe bundel Iemand moet het doen, genoemd naar een indrukwekkende tekst voor Jenny Arean die dit jaar werd bekroond met de Annie M.G. Schmidt-prijs voor theaterliedjes, staan nummers uit diverse bronnen. Wat hij voor de televisie schreef, graaft doorgaans minder diep dan de theaterteksten. Dat maakt de kwaliteit iets wisselvalliger dan die van eerdere Boerstoel-bundels. Maar de wrange humor in een lied als Een mooie avond maakt veel goed. "Een mooie avond, maar je komt vannacht niet thuis," begint het, "en morgenochtend ga ik daarmee leren leven." En tenslotte volgt dan, na zo'n twintig regels vol ogenschijnlijke vergevingsgezindheid, die slotzin als een voltreffer: "Een mooie avond om de cavia te worgen."