Nederlandse touroperator te Rotterdam.

De Rotterdammer John Boer maakte de reisorganisatie Belair groot. Sinds geruime tijd doet de tycoon zijn zaken vanuit een riante villa op Mallorca. “Waarom vliegen jullie niet in één dag op en neer. Wacht, ik regel het wel even”

Alles aan John Boer (65) is machtig. Zijn lijf, de bulderende Ko van Dijk stem en het geweld waarmee hij telefoneert. Die gesprekken duren nooit lang, want de directeur en eigenaar van de reisorganisatie Belair duldt geen tegenspraak.

Een impiulsieve man ook. Bij onze eerste ontmoeting zegt de Rotterdamse reis tycoon dat we een dagje naar Mallorca moeten komen. “Kun je zien hoe we woneen” Zonder antwoord af te wachten geeft hij opdracht alvast twee vliegtickets te reserveren.

In de chaos op Palma’s luchthaven lopen we elkaar mis, maar dan komt hij in een zwarte Cherokee jeep aanrijden. De airco op volle toeren, want het is heet. Hij belt echtgenote Jeanine om te melden dat alles in orde is gekomen. Iedereen in de luchtvaart wereld weet dat John Boer van een stevige borrel houdt. Bij voorkeur Whiskey: Ballantines Gold Seal, 12 years old. Zo’n fles dient altijd aan boord te zijn. Met een eigen glas, want aan plastic heeft hij een hekel. “Misschien ben ik een vervelende sodemieter, maar voor mij is dat de jeu van het leven”Hij vervloekt ook auto’s die niet doorrijden en scheurt met ware doodsverachting voorbij haarspeldbocht of niet. Zijn rijstijl is, zacht uitgedrukt, nogal acrobatisch.

Voorbij het dorp Puigpunyent draait hij een landweg op die omhoog kronkelt.

De villa ligt op een heuveltop. Met alleen de blauwe hemel als buurman.

Het water voor het zwembad en de automatische sproei-installatie, die de terrassen vol bloemen en olijfbomen vochtig houdt, komt uit de 110 meter diepe put die een boer voor hem sloeg. Blaffend vliegen vijf honden op hem af: mastino's en herders. Hij knuffelt ze langdurig. "Het is goed, jongens. Het baasje is er weer."

Hij vraagt Jeanine, die de ontbijttafel vol fruit heeft gedekt, zijn agenda te halen. Het blijkt een oude te zijn. Misprijzend: "Ik vind dit geen gezellig boekje. Er staan mensen in die al dood zijn."

Eerder in de toren van Belair op Rotterdam Airport. "Ik ben de enige touroperator die op 25 meter van zijn kantoor in het vliegtuig kan stappen. Ik heb zelfs de afspraak met de luchthaven dat ze 'm voor de deur parkeren als ik weg moet."

En John Boer moet vaak weg. Straks een rondje Spanje, Portugal en Canarische eilanden, terwijl Jeanine Griekenland doet. Ze wonen al geruime tijd op Mallorca maar John vertoeft elke maand toch wel een paar dagen in de Maasstad, waar hun huis in Hillegersberg een enorme whisky-collectie herbergt. "Ik heb 600 flessen van verschillende merken."

John Boer is een van de pioniers in de reisindustrie. Belair bestaat sinds 35 jaar. "Maar misschien heb ik een beetje te hard gewerkt. Tien jaar geleden kreeg ik een flinke waarschuwing. Ik rookte vier pakjes sigaretten per dag. Tot m'n hart in het vliegtuig raar ging doen. Ik kreeg twee infarcten, kantje bord. Ze hebben zo'n ding op m'n borst gezet om me met elektrische schokken te reanimeren. Dat ging zo hard dat een paar ribben zijn gebroken. Van de ene op de andere dag ben ik toen met roken gestopt."

Hij groeide op in de Rotterdamse wijk Het Oude Westen die in de oorlog werd weggebombardeerd. Toen zijn vader voor de Arbeitseinsatz naar Duitsland moest, zorgde hij, elf jaar oud, thuis voor brood op de plank door bij een slager te werken. Door zijn talenkennis voorbestemd voor een kantoorbaan, maar te weinig zitvlees en te veel handelsgeest. Het begon met de verkoop van olijfhouten slabakken via een Duitse importeur. "Dat spul kwam uit Mallorca en ik dacht: wat die Duitser kan, kan ik ook. Daarom vloog ik er zelf heen. Later zag ik een reisadvertentie waarin de prijs inclusief verblijf veel lager lag dan ik voor een normale vlucht kwijt was. Maar er deugde niets van. Hotel en eten waren slecht. Na mijn klacht zei die touroperator: Als je denkt dat het zo mákkelijk is, moet je het zelf doen. Prima idee, maar wist ik veel. Ik stapte de luchthaven op en zei dat ik een vliegtuig wilde charteren. Kreeg zo een machine van Aero Trans port Wien.

We vlogen om de twee weken met hele kleine groepen en op de lege stoelen zette ik mijn dozen met olijfhout. Dat eerste jaar vloog ik zelf altijd mee. Onderweg vertelde ik moppen, want je moet je publiek toch een beetje entertainen. Daarna kwam Martin Schröder met zijn eerste Dakota en ben ik Martinair gaan vliegen. Het ging zo lekker dat ik dat houtwerk overboord gooide om me op de reizen te concentreren. Bij tegenwind moest je in Perpignan een tussenlanding maken en duurde de vlucht 7 uur. En dan zeiden de toeristen nog: Het is toch lekker snel gegaan, hè.

Toen kwam Schreiner met een Fokker Friendship, die in 3,5 uur naar Mallorca vloog. Ook Martinair ging mee. Toen Schröder zijn eerste DC-4 met 71 plaatsen kocht, verklaarden de touroperators hem voor gek. Veel te groot. Maar Mattin zei: Dan doen jullie het toch samen. Ik herinner me dat we een hele middag hebben zitten bekvechten wie de laatste stoel moest nemen, want Martinair wilde die kist gegarandeerd hebben. Gisteren kwam ik terug met een van hun jumbo's met 512 passagiers. Kun je nagaan. Die groei zet door. Ik was laatst bij de Boeing fabrieken. Daar staan toestellen op stapel voor 900 passagiers. Het enige probleem is dat de luchthavens er nog niet op zijn ingesteld."

Het bedrijf heette eerst Bella Mallorca. "Maar toen we er zoveel andere bestemmingen bij kregen, kon dat niet meer. Ik reed in die tijd in een Chevrolet Belair en over de nieuwe naam  hoefde ik niet lang na te denken."

Vorig jaar vervoerde Belair 80.000 Nederlanders naar een plek in de zon. "We zijn groter geweest, maar ik ben tevreden. We spelen mee, klaar. Wat dit voor wereldje is? Zenuwenlijders, allemaal. Ik ken weinig touroperators die nog bij hun eerste vrouw zijn. Het is een veeleisende job. Ik heb nooit naar de klok gekeken en heb ook geen hekel aan werken. Ik ben financieel onafhankelijk en dan heb je het torn goed gedaan. Het is makkelijk om geld te hebben, maar ik ben er geen slaaf van."

Begin dit jaar ontsloeg John Boer zijn tweede man Frits S. op staande voet. "De zaak is nog onder de rechter, dus kan ik er weinig over zeggen. Er is politieaangifte gedaan."

Belair kwam ook in het nieuws. door het feit dat ze openstaat voor overname. Boer: "Door alle concentraties in de reiswereld krijgen kleinere bedrijven het moeilijk. Eerder kreeg ik al aanbiedingen uit het buitenland, maar toen had ik er nog geen zin in. Nu wel. De zaak is te koop op één voorwaarde: dat er voor mijn personeel zo'n regeling komt dat ze geen schade lijden en niet hoeven te verhuizen. Mijn mensen zijn altijd loyaal geweest en hebben m'n toko mede groot gemaakt. Dan kun je niet zeggen: Ga maar fietsen.

Aan de andere kant heb ik er nog altijd lol in. Stoppen hoeft dus niet. In m'n vriendenkring heb ik te veel mensen gezien die uit het actieve leven stapten en een jaar later weg waren. Daarom, laat mij maar lekker op Mallorca zitten.

Ik werk nog hard, maar alleen op de momenten dat ik dat wil. Net als Edison heb ik slechts vijf uur slaap nodig en meestal zit ik 's morgens om half zeven al achter mijn bureau."

Rotterdam is zijn stad niet meer. "Het is net alsof je door een stad loopt die je niet meer kent. Ik wil niet discrimineren, maar in het centrum waan je je soms in Suriname."

Op Mallorca voelt John Boer zich als een vis in het water. Net als een echte Spanjaard stapt hij blootsvoets in zijn schoenen. De villa kocht hij toen zijn vrouw twee jaar geleden na een ernstig verkeersongeval in het ziekenhuis belandde.

"We hadden een appartement aan de boulevard, maar ze wilde liever buiten de stad zitten. Toen ben ik stiekem gaan kijken. Maar het was best moeilijk, want ik wilde persé een salon van 100 m2 en die zie je in Spanje weinig. Toen ik dit zag, het was het liefdesnest van een supermarktbaron, was ik verkocht. De twee honden die hier rondliepen, kreeg ik erbij. Eentje was zwanger en wierp elf Jongen waarvan we er drie hebben gehouden. Jeanine had een zwerfkat en die kreeg na een escapade ook kleintjes. Nu hebben we dus vijfhonden en drie katten. Maar ik zal je eerlijk zeggen: als ik in Nederland ben en m'n beesten niet zie, vind ik dat verschrikkelijk."

Het huis hangt vol schilderijen en telt voorts een collectie van 600 exclusieve beeldjes van schildpadden. "Dat is een hobby. We stropen alle markten en veilingen af. Op het eiland weten ze dat. Ze komen met schildpadden naar me toe en vragen vaak het dubbele van de prijs. Maar ik ben natuurlijk niet gek."

In de garage pronkt een Mercedes Sport. "Die heb ik mezelf cadeau gegeven op m'n zestigste verjaardag. Hij ging zo in de belly van een Martinair 767. Het was voor het eerst dat ze een auto vlogen."

Met de jeep blazen we langs toeristische topics naar de badplaats Cap de Mar waar John Boer aan de zwembadrand van hotel Villa Real de schaduw van een gele Belair-parasol opzoekt. Terwijl de ober met bierpullen aansnelt, filosofeert hij over de tegenvallende winstcijfers van Transavia en Martinair. "Stom zoals ze het doen. Onderling is het nog steeds haat en nijd, terwijl ze toch kinderen van één moeder, de KLM, zijn. Ze vliegen op dezelfde bestemmingen en zijn vaak niet vol.

Bij samenwerking zouden ze heel wat kisten kunnen uitsparen. Elke keer gaat er nu 40.000 gulden out of the pocket de lucht in. Doodzonde."

Mallorca vindt hij een heerlijk eiland. "Je ziet ook steeds meer jetset-figuren deze kant opkomen. Claudia Schiffer en Michael Schumacher hebben net een villa laten bouwen en Ellen Vogel moet hier ook wonen. Laatst ontmoette ik Transavia-directeur Legro en die vertelde dat hij hier ook een huisje heeft."

Hij schat de Nederlandse kolonie op 800 man, maar heeft er geen contact mee. "Waarom zou ik? We barsten van de Spaanse vrienden. Ik ben de bonte hond op het eiland. Als je iets wilt, bel me dan want ik ken zoveel mensen."
 

De drie broers, die het hotel runnen, begroeten hem met grote genegenheid. Ze begeleiden ons naar de baai waar op een rotspartij in zee hun restaurant ligt. John: "Als ik wil, kan ik hier elke dag wel eten want ze zijn me dankbaar. Vorig jaar was hun hotel bijna naar god. Ik heb een beetje geholpen en dat werkte. Dit seizoen zitten ze weer vol.': De lunch is een culinaire uitspatting. In vier uur gaat er een dozijn champagne- en wijnflessen door om de gegrilde vis, kreeft en langoustines weg te spoelen. En vervolgens is er de beste cognac en speciaal voor señor Boer die ene whisky van 12 jaar oud.

De tycoon ("Net als Martin Schröder ben ik soms een dictator, maar bij mij is het toch meer een kwestie van leven en laten leven") vindt het de gewoonste zaak van de wereld. "Dat dieet moeten we maar even vergeten." Nadat artsen onlangs vaststelden dat zijn bloeddruk 5ky-high was, is hij 17 kilo afgevallen.

Voor Spaanse relaties neemt hij uit Nederland altijd haring, asperges en krentenbrood mee. Maar toen hij in Libanon Arabieren op 'Hollandse Nieuwe trakteerde, kieperden ze die in de struiken. "Zelf kwamen ze met lams ogen aanzetten. Ja, die heb ik opgegeten. Wat moet je anders? In Griekenland kregen we als eregasten die halve kop van een schaap op ons bord. Jeanine ging over haar nek, terwijl de vrouw van onze vertegenwoordiger paars aanliep van jaloezie omdat zij dat niet kreeg." Schaterlachend: "Dat probleem heb ik opgelost door de borden te verwisselen. Ik heb nog nooit zo snel twee vrouwen bevredigd als toen."

Jeanine over John: "Hij was een wilde jongen, maar een grote bek en een klein hartje. Soms is hij keihard, maar denk erom: in deze business moet je lat ook zijn. In sommige landen kunnen ze je met open ogen belazeren."

terug bij de schildpadden-villa vlijt onze gastheer zich in een plastic stoel die in het zwembad drijft. Onze fotogaaf zegt: "Ik wil een dubbele pagina van je maken."  John Boer grijnzend: 'Dan moet je die hondjes van me nemen. Veel leuker..." 

.