Hij vertrok op 9 jarige leeftijd met zijn familie naar Batavia (Jakarta). Zijn vader verzorgde daar een export van koffie en thee naar Nederland. Hij was 16 toen zijn vader overleed. Om zijn moeder niet langer tot last te zijn ging hij in militairendienst bij de marine. Later ging hij voor korte tijd terug naar Nederland.

Hij werkte daar ondermeer voor de KLM en als privé-secretaris voor een bankdirecteur. Met hem reisde hij heel Europa rond en sliep in uiterst luxueuze hotels. Vervolgens vertrok hij weer naar Nederlands-Indië waar hij ging werken bij de Bataafse Petroleum Maatschappij de latere Shell.

Toen de oorlog uitbrak werd hij opgeroepen bij de marinebasis in Soerabaja.

Kort daarna ontmoette hij Onne Hermans, met wie hij in 1942 trouwde. Hij was eerder getrouwd geweest en had een dochter uit dat huwelijk. Een paarweken na het huwelijk werd Soerabaja door de Jappen bezet. Hij ging in het verzet maar werd op 13 maart 1943 door de Jappen gevangen genomen. Hij werd overgebracht naar de Werfstraat gevangenis waar hij op de meest afschuwelijke wijze gemarteld werd, waaronder elektrische schoktherapie. Hij overleefde en werd na de oorlog vrijgelaten. Nadat op 17 augustus 1945 Soekarno de Republiek Indonesië had uitgeroepen werden duizenden op Soerabaja verblijvende Nederlanders opnieuw opgepakt en gevangen gezet. Boer werd op 17 oktober 1945 als een van de laatste Nederlanders opgepakt en afgevoerd Na 11 dagen wist hij te ontsnappen en trad in dienst als tolk en gids van het Britse leger. Hij sprak drie talen, Nederlands Engels en Indonesisch. Op 10 november 1945 bestormde hij met 10 Gurkha's, huurlingen van de Brits-Indische troepen, de gevangenis en bevrijdde alle 2384 Nederlandse gevangenen. Hij werd door de Indonesiërs gezocht voor zijn reddingsactie en voor zijn optreden tijdens de 1^ste en 2^de politionele acties. Op zijn hoofd stond een losgeld van 10.000 gulden. In november 1952 werd hij met zijn vrouw en dochter naar Nederland uitgewezen. Hij vestigde zich in Rotterdam, later verhuisde hij naar Amsterdam en uiteindelijk naar Capelle a/d IJssel. De laatste twee jaren van zijn leven bestede hij aan het schrijven van zijn boek, "Koninklijke Olie in Indië", waaraan hij dag en nacht werkte. Een week voordat hij het ziekenhuis in ging was zijn boek af. Hij overleed in 1993 en zijn boek verscheen 3 jaar na zijn dood.

Op 4 september 1998 werd door de EO een documentaire uitgezonden over het leven van Jack Boer. Naar aanleiding van deze uitzending besloot een club van prominente Nederlanders, waaronder Ruud Lubbers en Ed van Thijn, zich in te zetten voor een hoge militaire onderscheiding voor deze held.