* Parijs 9.4.1872 – † Jouy-en-Josas 29.3.1950

Hij was premier van Frankrijk van 1936–1938 en van 1946–1947. Hij was een zoon van een welgestelde joodse familie. Van 1904 tot 1920 werkte hij voor de krant l'Humanité.

Zijn politieke carrière begon pas in 1919, toen hij als samenbindende figuur tot voorzitter van de socialistische partij (SFIO) werd gekozen en tevens tot lid van de Kamer. Op het congres van Tours (1920) weigerde hij de communisten te volgen. Hij richtte het dagblad Le Populaire op, waarvan hij tot zijn dood de politieke hoofdredacteur bleef. Hij beschouwde zich als een voortzetter van het werk van Jaurès. Na de overwinning van het Volksfront in 1936 werd Blum de eerste socialistische premier van Frankrijk. Hij wist door het zgn. akkoord-Matignon een einde te maken aan de vóór het aantreden van de regering begonnen grote stakingen.

Gedurende zijn bewind kwamen een belangrijke sociale wetgeving (veertigurige werkweek, betaalde vakanties) en ook enige nationalisaties tot stand. Een belangrijk twistpunt tijdens zijn regeerperiode vormde de politiek van non-interventie tegenover de Spaanse Burgeroorlog. Hierdoor meende Blum de Spaanse regering te kunnen helpen zonder een oorlog te riskeren. Zijn regering kwam op 20 juni 1937 ten val doordat de Senaat hem de volmacht voor een anti-inflatielening weigerde. Dit herhaalde zich op 8 april 1938, nadat hij vanaf 13 maart ten tweeden male als premier was opgetreden.

In juni 1940 verzette Blum zich in tegenstelling tot de grote meerderheid van zijn fractiegenoten tegen het verzoek om een wapenstilstand en daarna tegen de volmachten aan Philippe Pétain. Hij werd al spoedig door de regering-Pétain geïnterneerd. Het in 1942 in Riom voor het Conseil Suprême gevoerde proces, waarbij Blum beschuldigd werd de oorlogsproductie belemmerd en het land in gevaar gebracht te hebben, werd een hoogtepunt in zijn politieke carrière. Vooral door de wijze waarop Blum zijn verdediging voerde, zag de regering zich genoodzaakt het proces te verdagen. Tot het einde van de Tweede Wereldoorlog verbleef hij in verschillende gevangenissen en concentratiekampen.

Na de oorlog was Blum de ‘grand old man’ van de Franse politiek. Van zijn bijzondere missie naar de Verenigde Staten bracht hij annulering van oorlogsschulden en een dollarkrediet mee. Hij trad gedurende korte tijd (dec. 1946) op als premier van een homogeen socialistisch kabinet en in 1948 was hij nog enige maanden vice-premier.

Blum verdient ook vermelding als schrijver van knappe toneelrecensies, als kritisch beoordelaar van actuele gebeurtenissen en tijdgenoten (de fictieve Nouvelles conversations de Goethe avèc Eckermann, 1911) en als schrijver van levendige herinneringen aan de Dreyfus-affaire (Souvenirs sur l'affaire, 1935). Ook publiceerde hij een filosofisch werk over moderne huwelijksproblemen (Du mariage, 1907) en een scherpzinnige studie over Stendhal (Stendhal et le beylisme, 1914, 21930).

UITG: L'œuvre de L. Blum, d. R. Blum (1962).

LITT.: C. Audry, Léon Blum ou Ia politique du juste (1955); L. Dalby, Léon Blum. (1963); G. .Ziebura, Léon Blum, Thorle und Praxisemer sozialistischen Polltik (1963 vlg.); idem, Léon Blum et Ie parti socialiste, 1872-1934 (1967); Idem, Léon Blum chef du gouvernement 1936-37 (1967).