* 11.7.1846 Périgueux - † 3.11.1917 Bourg-la-Reine.
 

Na zijn middelbareschooltijd trok hij op 18-jarige leeftijd naar Parijs. Daar ontmoette hij de schilder Pils in wiens atelier hij onderricht volgde.

Onder invloed van de schrijver Barbey d' Aurevilly keerde hij in 1868 terug tot het rooms-katholieke geloof. Hij probeerde van zijn schrijven te leven, maar werd vaak gesteund door een kring van vrienden. Hieronder bevonden zich het echtpaar Jacques en Raïssa Maritain, de Belgische schilder De Groux en de Ned. schrijver P. van der Meer de Walcheren.

Bloy is een rooms-katholiek mystiek getint auteur. In zijn artikelen, verhalen, pamfletten en autobiografische romans trekt hij in flamboyante stijl en in apocalyptische beelden fel van leer tegen materialistische begeerte en gezapigheid, tegen rijkdom, burgerlijkheid en (religieuze) gemakzucht en oneerlijkheid. Fanatiek-profetische verkondiger van een compromisloos christendom.

Werken: autobiografische romans: Le désespéré (1886), La femme pauvre (1897);

polemisch proza: Léon Bloy devant les cochons (1894), Les dernieres colonnes de l'Eglise (1903), Belluaires et porchers (1905), Exégese des lieux communs (1902 en 13);

historische werken: Le Révélateur du globe (1883), L 'âme de Napoléon (1912), Jeanne d'Arc (1915);

mémoires en dagboeken: Le mendiant ingrat (1898), Mon joumal (1904), Quatre ans de captivité (1905), L 'invendable (1909), Le vieux de la montagne (1911), Le pelerin de l 'absolu (1914), Au seuil de l 'apocalypse (1916), Méditations d'un solitaire (1917), La porte des humbles (1920).

LITT.: J. Bollery, L. Bloy (3 dln. 1947-54); H. Juin, L. Bloy (1957); J. Bohet-Bouteille, L. Bloy (1961); J. Petit, L. Bloy (1966).