* 1.4.1887 Chicago -  † 18.4.1949 New Haven (Connecticut).
 

Hij studeerde Indogermaanse talen en Germaanse filologie. Hij was tot 1940 hoogleraar in de germanistiek aan verschillende Amerikaanse universiteiten; daarna tot zijn dood hoogleraar in de taalwetenschap te Yale. Hoewel hij zich aanvankelijk beperkte tot de Germaanse talen, breidde hij al spoedig zijn onderzoek uit tot andere taalfamilies (de Filippijnse talen, later vooral de Algonkintalen).

Hoewel zijn beschrijvende en taalvergelijkende werk voor deze terreinen baanbrekend is geweest, zal zijn naam in de geschiedenis van de taalwetenschap vooral bewaard blijven door zijn algemeen taalkundig handboek Language (1933). Dit werk vatte enerzijds de resultaten van de bestaande historisch comparatieve methode op heldere wijze samen, anderzijds legde het de grondslag voor het moderne, behavioristisch getinte descriptieve taalonderzoek, dat in de Verenigde Staten tussen 1942-57 tot ontwikkeling is gekomen. Door dit boek heeft Bloomfield school gemaakt (de zgn. Bloomfieldians). Gedurende Wereldoorlog II heeft hij voor het Amerikaanse leger enige uitstekende leerboeken geschreven, o.a. van het Nederlands.

Werken: Tagalog texts with grammatical analysis (1917), Menomini texts (1928), Linguistic aspects of science (1939), Spoken Dutch (2 dln. 1944-45).