* 6.4.1795 – Amsterdam † 19.6.1831

Studeerde evenals zijn broer in Leiden aan de Hoge School en onderscheidde zich door zijn grondige Studiën in de oude talen, scheikunde, natuurlijke historie en geneeskunde, zodat hen viermaal de bekroning van de prijsgeschriften ten deel viel. Hij werd in 1820 na de verdediging van zijn proefgeschrift ‘De Granite’ tot doctor in de wis- en natuurkunde en in 1821 tot doctor in de geneeskunde bevorderd na het schrijven van zijn ‘Dissertatio de nervo sympatico magno’.

Hij begon zijn wetenschappelijke loopbaan  met de tijdelijke vervulling van de leerstoel voor de scheikunde aan de hoge school te Leiden, gedurende de afwezigheid van de nog op Java vertoevende hoogleraar Reinwarth en werd benoemd tot hoogleraar in de scheikunde aan het atheneum illuster te Amsterdam in 1823. Hij muntte daar uit door zijn kennis en gaaf van mededeling. Hij overleed aan een borstkwaal.