* Rotterdam 27.3.1922

Als tekenaar ontving hij zijn opleiding van Gerard van Zwieten, als schilder is hij autodidact. Tot 1960 woonde en werkte hij in zijn geboortestad. Hij schilderde toen figurale taferelen, religieuze motieven en stillevens. De motieven voor zijn figuurstukken vond hij vooral in de Rotterdamse volksbuurten.

Zijn vertrek uit Rotterdam naar Leerbroek in 1960 was een keerpunt in zijn artistieke ontwikkeling. Zijn stilleven werd van toen af het meest overheersend in zijn oeuvre. Stillevens die in de loop van der jaren steeds verstilder werden.

Gerrit Noordzij schreef over deze stilleven het volgende

De voorstelling is het probleem niet in het werk van Jan Boom  Bijna elk schilderij voldoet aan deze beschrijving. Soms verschijn er een ei of een stuk brood in het motief, maar dat verasndert  er niet wezenlijk door. Het blijven stille dingen. De flessen zijn leeg en ook het brood doet ook niet direct aan eten denken. Er gebeurt hwlwmaal niets, want alles is al gebeurt.

Het enige moeilijke van de schilderijen is hun eenvoud.  Er zit geen theorie achter waar een journalist een stukje over kan schrijven en waar van de lezer zich kan verbeelden hij het begrijpt. Er valt helemaal niets te begrijpen, wij hoeven alleen maar te kijken en dat gaat ons niet goed meer af. Wij zijn er aan gewend geraakt dat alleen sterke nieuwe prikkels ons nog een ogenblik kunnen boeien.

De vertrouwde dingen in een diffuus licht dringen niet meer tot ons bewustzijn door en omdat het kakelbonte lawaai ook alledaags is geworden hebben wij     niets meer dat onze blik nog gevangen houdt.

In de verschansing van zijn atelier verdedigt Jan Boom het aandachtig kijken. Zijn schilderijen vertolken de verwondering van iemand die nooit uitgekeken raakt op zijn stille motief. Voor het koele licht vindt hij een oneindige reeks van kleuren maar hij vertelt met grote terughoudendheid van zijn ontdekkingen; elk van de vele kleuren is grijs. Voor die schilderijen leren wij weer luisteren naar de stilte.

In deze verademing vinden wij weer vatbaar voor de echte belevenis; even keert het grijs om naar de helderheid van blauw of rood met een uitbundigheid die wij allang voor onmogelijk hadden gehouden. We hebben weer leren zien, er valt niets meer te praten.