* Schaarbeek 4 april 1921),

Ook was hij medestichter-redacteur van Architectuur (1952–1970), behoorde tot de groep ‘Tijd en Mens’ (1949–1955) en later tot de groep Kentering (1967–1977).

Hij verwierf vooral faam door zijn architectuurkritische publicaties (Bouwkunst in België. Dialoog tussen licht en stilte, 1963). Hierin toont hij zich, net als in zijn poëzie, een fervent verdediger van de individuele oorspronkelijkheid en de irrationaliteit van het leven. Aanvankelijk Eluard, later Georges Bataille beïnvloedden zijn surrealistische poëzie (zie surrealisme). In een barokke taal vol metaforen getuigt hij van zijn onmacht tot communicatie. Hij verzet zich taalplastisch tegen de massificatie, het geweld en de onderdrukking. Dramatische gebeurtenissen zoals de zelfverbranding van Jan Palach te Praag liggen herhaaldelijk aan de basis van zijn poëzie. Voor de PEN-Vlaanderen heeft hij knappe vertalingen naar het Frans gemaakt: Poésie flamande d'aujourd'hui (1986), Prose flamande d'aujourd'hui (1988).

WERK: (o.a.): Poëzie: Poésie se brise (1951); Hoog water (1951); Dood hout (1954); Bagatelle. Hangende vis (1962); Open einde (1967); De bankreet ‘vader’ (1968; bloeml.); Ook de nacht is een zon (1969); Zelfverbranding (1971); Gedichten 1942–1972 (1973); Voor een waterdruppel en Vingerknippen voor een vlinder (1975; bibliofiel, bij tekeningen van M. Wauters); Huizen vieren haat (1979); Een oog te veel (1983). – Essays: Jacques Dupuis ou l'architecture perdue et retrouvée (1961); Gevecht met de rede. Leven en werk van Leon Stijnen, architect (1980).