Opgeroepen voor legerdienst, schreef hij een brief aan de minister van landsverdediging waarin hij verklaarde 'zich niet te zullen onderwerpen aan de taaldwang, de Vlaming in het Belgisch leger opgelegd; daarin weigerde hij bij voorbaat onverschillig welk Frans bevel ook uit te voeren. Hij hield zich ook aan dit besluit. Hij werd om gezondheidsredenen uit het leger ontslagen.

Lode Bonten was propagandist van de Vlaamse Legercommissie, waarvan o.a. dr. Rombouts en E.H, Van de Perre lid waren.

Hij werd ondervoorzitter van de door Jef Van Hoof geleide zangkring Kunst en Vermaak, waaruit de Vlaams‑nationale zangfeesten zijn ontstaan; hij was trouwens ook medestichter en eerste ondervoorzitter van het Vlaams Nationaal Zangverbond.

In 1942 meldde hij zich als oostfrontvrijwilliger. Na de oorlog werd hij daarom ter dood veroordeeld. Hij wist uit gevangenschap te ontsnappen en naar Spanje te vluchten, waar hij ca. 20 jaar verbleef. Na zijn terugkeer in België werd hij ziek en moest na korte tijd zijn werk opgeven.

Bonten behoort, met Berten Fermont, Joris De Leeuw, De Keersmaecker, Lode Van Dijck e.a., tot de Vlamingen die tussen de twee wereldoorlogen door hun houding protesteerden tegen de toestanden in het Belgisch leger.