* Winterthur 17.6.1952

Na een handelsopleiding werd hij assistent van een uitvinder en vervolgens (1973) handelaar in Zug. Het succes van zijn eerste publicaties deed hem in 1979 besluiten voortaan als schrijver door het leven te gaan.

In Böni's werk wordt het sprookje van het idyllische Zwitserland wreed verstoord. Of men nu in een kille fabriekshal verkommert of deze eenzaamheid ontvlucht naar plaatsen zonder mensen, nergens is men veilig voor de lange arm van de macht en overal stuit men op de muur van de troosteloze werkelijkheid die deprimerend en zonder antwoord is. Zonder vaste woon- of verblijfplaats, als waren zij op de vlucht, zijn zijn figuren eenzaam onderweg door beklemmende Zwitserse dorpen en dalen. Mensen, dieren en landschap lijken een voortdurende bedreiging te vormen. Nergens wordt de rusteloze ontheemde een veilig onderkomen geboden en zo is hij gedoemd zijn dagen eenzaam en zonder doel te slijten. Böni's levensvisie, die aan Franz Kafka en Thomas Bernhard herinnert, maakte bij een breed lezerspubliek grote indruk.

WERK (o.a.): Ein Wanderer im Alpenregen (1979; verhalen); Schlatt (1979; roman); Hospiz (1980; verhalen); Der Knochensammler (1980; verhalen); Die Wanderarbeiter (1981; roman); Alvier (1982; verhalen); Die Alpen (1983; roman); Alle Züge fahren nach Salem (1985; verhalen); Die Fronfastenkinder (1985; essays); Das Zentrum der Welt (1987; herinneringen); Die Residenz (1988; roman); Amerika (1992; roman); In der Ferienkolonie (1998).