Toen hij overging naar de volgende leeftijdscategorie won ik alles, behalve één wedstrijd. Ik heb een slecht geheugen wat dat soort dingen betreft, maar ik weet wel dat ik die ene keer dat ik niet won, de schuld gaf aan het feit dat de wedstrijd was ingekort. Onze koers was namelijk een voorwedstrijd voor de amateurs en die finishten eerder dan verwacht.

Ik vertelde na afloop dat ik niet had gewonnen omdat de wedstrijd niet lang genoeg was. Dat vond ik een mooi excuus."

"Aan het einde van dat jaar wilde ik stoppen met wielrennen, omdat ik toch alles won: Gelukkig maakte ik de overstap naar de nieuwelingen. Daar won ik vaker niet dan wel. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik als 15-jarige tegen Michael Boogerd reed. Zijn tube liep er al snel af, liep 30 seconden achterstand op en bleef de hele koers op die halve minuut rijden.

We kwamen elkaar in de jaren erna weinig meer tegen, maar ik bleef wél onthouden wie hij was.

"Ik ben door m'n ouders op een goede manier gestimuleerd. Hinault was mijn idool, een echte heerser. Bij ons thuis werd alleen over wielrennen gepraat, tot ergernis van de niet-fietsers. Nu zal ik er nooit zelf over beginnen.

"Ik heb in de jeugd veel verkeerde voorbeelden gezien. De vader van een concurrent die tegen mij schreeuwde:je haalt het niet! Die zoon, Toon van Meegen, stopte dan ook op 16-jarige leeftijd. Plezier moet altijd voorop staan, ook toen ik na mijn atheneum besloot om drie jaar alles op het wielrennen te zetten. studiebegeleiders hebben me daarvan proberen te weerhouden, maar mijn ouders steunden mij. Het stond gewoon vast voor mij: Ik 'word profwielrenner.'